[singlepic id=18606 w=320 h=240 float=left]Zo’n anderhalf jaar geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Coppelius, in december van 2010 stonden ze ook hier in de concertzaal van Dynamo op het podium. Een indrukwekkend optreden van een band die duidelijk ‘andere’ muziek maakt is me bijgebleven: heavy metal met als enige reguliere instrument een drumstel. De basgitaar wordt vertolkt door een contrabas, en in plaats van gitaren zijn een cello en klarinetten aanwezig. Tezamen zorgen ze echter voor een equivalent ‘headbanggehalte’ als een gemiddelde metalband, en de exentrieke show en vooral de manier waarop het publiek bij het optreden betrokken wordt zorgen voor een avond waar het bezoek waar voor z’n geld krijgt.

Met zo’n afwijkend genre en repertoire is het niet verassend dat je niet bekend bent bij het grote publiek. Wachtrijen voor de kassa en een overvolle zaal verwacht ik niet als ik naar binnen loop. Hoewel ik ’t de band anders gun wordt mijn vermoeden bevestigd: ik schat dat er een kleine 60 a 70 man aanwezig zijn. Als de band aan het begin van het optreden vraagt welke nationaliteiten aanwezig zijn, blijkt zo’n 90% van de aanwezigen speciaal uit Duitsland afkomstig te zijn. En ik moet toegeven: ik heb nog nooit zo’n klein publiek zo veel herrie horen maken en betrokkenheid bij een optreden zien hebben. Als na een paar nummers de toon gezet is, is duidelijk dat er een groots optreden voor een klein publiek aan de gang is.

[singlepic id=18597 w=320 h=240 float=right]De show van Coppelius kenmerkt zich door een groots opgezet toneelspel. De heren blijven het hele optreden strak in hun rol zitten, en het zijn met name de Engelstalige aankondigingen van de nummers die keer op keer hilarisch zijn. Is dit hele gebeuren compensatie voor een middelmatige kwaliteit van de live performance? Nou, allesbehalve! Ik ken weinig bands die live zulk een muzikaal perfectionisme weten neer te zetten: in het hele optreden zijn ze op geen enkel foutje te betrappen.

Als na zo’n anderhalf uur de setlist afgewerkt is, komen ze terug met een toegift waarin ze teruggrijpen naar ‘vroeger’, toen de band veel Iron Maiden covers speelde. ‘Running Free’ en ‘Phantom of the Opera’ zorgen dat het publiek nog eenmaal helemaal los kan gaan. Tja, na zo’n toegift laten ze natuurlijk helemaal niet gaan, en de band komt nog eenmaal terug voor de tweede en laatste toegift. Met de immens mooie uitsmijter ‘Zeit’ is het indrukwekkende optreden dan toch echt aan z’n eind gekomen…

[nggallery id=1545]