Na (regelmatig) uitstel komt in dit geval geen afstel. Het electro gezelschap Covenant heeft de afgelopen jaren de spanning erin gehouden. Een kleine vijf jaar na “Skyshaper” is er dan eindelijk een vervolg met “Modern Ruin”. Dit is het album waarop Daniel Myer (Haujobb) zich voor het eerst mag onderscheiden. Na het vertrek van Clas Nachmanson in 2007 heeft Daniel al de live shows op zich genomen. Het is duidelijk dat hij zich in die tijd ingespeeld heeft in het typische Covenant geluid, want grote verschillen met eerder werk zijn er eigenlijk niet. Dat is deels de kracht, maar tevens ook de zwakte van dit album. Het klinkt herkenbaar, bevat ontegenzeggelijk veel kwaliteit (en de uiterst fijne stem van Eskil), maar “Modern Ruin” verrast ook niet echt. Maar ook dat is bekend van Covenant. Men levert tot nu toe op elk album knallende, dansbare hits, maar men levert net zo makkelijk enkele onduidelijke, vaak zweverige nummers die geen doel lijken te hebben. Datzelfde gaat op voor “Modern Ruin”. Dit album is echter wel stabieler dan “Skyshaper”, want daarop lagen de diepte en hoogtepunten erg ver uit elkaar. Toch komen hier ook nummers voorbij waarbij het niet helemaal duidelijk is waar het heen moet gaan. Luister maar eens naar ‘The Night’, ‘Worlds Collide’ of ‘Get On’. Dansbaar en lekker in het gehoor zijn ‘Beat The Noise’, de eerste single ‘Lightbringer’, de heftige dance beat van ‘Dynamo Clock’ en het mooi opgebouwde ‘Judge Of My Domain’ (Covenant op haar best). Gevoelig en rustig zijn ‘Kairos’ en het mooie afsluitende ‘The Road’. ‘The Beauty And The Grace’ is het hoogtepunt van dit album. Een heerlijk mid-tempo nummer met een hypnotiserende opbouw.
 
Covenant begeeft zich meer en meer op het pad van VNV Nation. Geen grote verschillen ten opzichte van het vorige werk. Niet meer het venijn om te verrassen en de luisteraar bij de keel te pakken. Wel voldoende kwaliteit om een album te maken die toch weer intrigeert, soms grote hoogten haalt en zich wat betreft spel, kwaliteit en inzicht verheft boven een groot deel van de nieuwe generatie. “Modern Ruin” had wat betreft muzikale ontwikkeling geen vijf jaar nodig, maar het is toch weer (erg) fijn om nieuw werk van Covenant te horen.