Grof G(ew)eld uit Nieuw Zeeland. Het zou de titel kunnen zijn van een bekend soort drop, maar daar gaat het toch niet om. Het heeft alles te maken met de nieuwe cd van Darklight Corporation. Na hun debuut cd uit 2008 komt DC nu met Pitchblack. Met negen nieuwe nummers in amper dertig minuten weten ze me toch van mijn stoel te blazen.  Pitchblack is een logisch vervolg op de cd uit 2008, met dien verstande dat de zang van de Braziliaan Fabio Santos in de melodieuze stukken veel beter klinkt dan op hun debuut cd. De nummers kennen qua muzikaliteit nog altijd een strak en stevig geluid, doorspekt met elektronische elementen. Die combinatie van grunten enerzijds en fraaie zanglijnen anderzijds, zware grooves, een strakke ritmesectie  en juist die subtiele elektronica geven de nummers een energieke lading. Met Scar My Eyes beuken ze er meteen in met een duidelijke boodschap “Fuck the Revolution”. Ook in de andere nummers zijn de teksten niet erg positief. Wellicht een protest tegen de onverschilligheid en onverdraagzaamheid in onze wereld. Maar met een ongelooflijke energie en kracht. Dat stralen de heren ook echt uit. Wat mij dan nog aanspreekt is de afwisseling in zang. Juist die momenten dat Fabio Santos laat horen dat hij meer kan dan grunten,  geven de nummers afwisseling en tempo. Bijvoorbeeld in de single van de cd, Down In A Hole.  Een heerlijk nummer waarin alle aspecten van Darklight Corporation naar voren komen. Opvallend ander nummer is Levitate. Het nummer start met de keyboard waarna het overgaat in een zware langzame groove. Verder blijft het nummer erg luchtig met een herkenbaar refrein. Je zou het nummer zo bij Linkin Park kunnen parkeren.  Enter The Void is een instrumentaal niemendalletje. Een beetje half doorlopend in Lost Soul Society. DC eindigt de cd met het nummer Smother. Werkelijk een lekkere afsluiter. Ik ben overtuigd en vind het echt jammer dat Pitchblack toch niet langer dan een half uurtje duurt. Nog maar een keertje die cd opzetten.