[singlepic id=10549 w=320 h=240 float=left]Op Hemelvaartsdag heb je de mogelijkheid om even lekker helemaal niks te gaan doen en te genieten van een heerlijke vrije dag. Op deze dag kun je echter ook prima genieten in Hellendoorn, waar jaarlijks het festival Dauwpop op deze dag plaatsvindt. In een schitterende omgeving zijn een aantal podia opgesteld, zijn de eet- en drinktentjes voldoende aanwezig, kun je zelfs de kinderen bij een kinderopvang kwijt en kun je genieten van vele optredens. Lekker lui thuishangen of op naar Hellendoorn? Rockportaal koos voor de tweede optie, Rockportaal was op Dauwpop 2011.

Als we het terrein al in de ochtend betreden is het al best druk. Bij binnenkomst worden we getrakteerd op een mooie omgeving en de aankleding van dit relatief niet hele grote festival is prima verzorgd. Het draait echter vandaag niet om de aankleding, maar om de muziek en we trappen af bij het Suprise-podium, waar de mannen van Royal Republic zojuist begonnen zijn. Deze Zweedse formatie klinkt op cd al bijzonder energiek en deze reputatie maken ze op het podium zeer zeker waar. De band lijkt met hun een muziek een fijne combinatie tussen The Hives, Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs neer te kunnen zetten. Kortom heel energieke puntige nummers met voldoende gitaren. De mannen van Royal Republic zijn de laatste tijd veel in Nederland en het aantal fans heeft op dit vroege tijdstip al snel de weg naar Hellendoorn gevonden. De band vindt het ook bizar om zo vroeg te spelen, maar de kwaliteit is er absoluut niet minder om. Naast strakke songs zit er ook voldoende humor in deze band en spelen ze zelfs “Wind of Change” en wagen ze zich aan “Ace of Spades”, wat natuurlijk veel gemakkelijker lijkt dan dat het werkelijk is. Ook vandaag ontbreekt de grote hit “Underwear” niet en zo zit de eerste show er voor vandaag al op.

Ook de Dance liefhebbers komen op Dauwpop aan hun trekken, want er is een heus podium ingericht voor de dancemuziek. In deze tent is het ook al vrij druk en er wordt volop gedanst op muziek van DJ Giel Beelen. Hij en Dauwpop blijken een nauwe band met elkaar te hebben, want op eerdere edities was Giel ook al te vinden. Opmerkelijk, want een ander radiostation doet verslag van Dauwpop. Natuurlijk kan hij het niet laten om wat typische uitspraken te doen, maar we zijn het wel van hem gewend. Het programma van Dauwpop kent naast de Dance ook meerdere stijlen muziek en dat siert dit festival. Daar waar Royal Republic aftrapte is het nu de tijd voor Dazzled Kid. De Voicst lijkt nog even op non-actief te staan en op vele festivals duikt de leadzanger op om een optreden te verzorgen. Hoewel het best druk is in de tent lijkt het allemaal wat overdreven. Dazzled Kid is echt niet de geweldige act die even de Voicst moet doen vergeten. Ze spelen veel van het eigen album en stiekem zit er natuurlijk wel een beetje Voicst in verstopt. De commercie is er echter volop gedoken, maar heel imponerend en goed is het nu ook niet echt.

[singlepic id=10482 w=320 h=240 float=right]Van een ander kaliber zijn de mannen van The Levellers. Zij zijn al 20 jaar aan de gang en deze jaren ervaring zie je terug op het podium. Hoewel de bandleden er stuk voor stuk compleet anders uitzien maken ze er samen wel een feest van. De folk die ze o zo graag uitdragen komt luid en duidelijk over. Gewapend met gitaren en een viool brengen ze de tent in beweging. Tijdens hun hit “What a beautiful day” wordt er flink gesprongen en heeft de band de menigte op hun hand. Echter blijft het tempo van de muziek wel wat laag en hadden ze het publiek mogelijk kunnen uitdagen tot sneller dansen door het tempo wat op te schroeven. Daarentegen begint de temperatuur al aardig te stijgen en maakt het zonnetje zich meester van het terrein. Alle energie nu al verspelen zou dan ook jammer zijn.

Dauwpop biedt namelijk zoveel leuke optredens en als men na The Levellers al was afgehaakt had men een heel goede show van Memphis Maniacs gemist. In de bossen van Dauwpop is het Enge Bos-podium geplaatst en hier stond de formatie uit Nijmegen. In een wervelende set toverden ze allerlei grote hits uit de hoed. Hun speeltijd wordt altijd optimaal benut door vele klassiekers door elkaar te schudden. Zoals 2 Many DJ’s het vanaf hun mengpaneel doen, zo doet Memphis Maniacs het helemaal live. Het publiek zingt graag mee met alle klassiekers, maar ook schuwt de band het niet om nieuwe nummers in hun set op te nemen. Of je nu Bon Jovi wil horen, Duck Sauce, Metallica of The Eurythmics, een energieke show van Memphis Maniacs bevat het allemaal. Naast de schitterende uitvoeringen is het ook de band zelf die het feest compleet maakt. De kleding klopt helemaal en de danspasjes van de zanger maken het een topperformance. Geschikt voor elk festival, maar liefst wat later op de avond, zodat iedereen vrolijk meelalt. Absolute feestgarantie.

[singlepic id=10500 w=320 h=240 float=left]Een optreden van Triggerfinger is altijd een garantie voor een goede show. Zo blijkt dan ook als we richting het grote podium lopen waar al velen buiten de tent een plaats lijken te hebben ingenomen. Echter niets i s wat het lijkt, want eenmaal in de tent is er plek genoeg. Men verkiest op deze dag graag een plek in de zon en pakt vanaf die plek ook wel het concert mee. Als de Belgische formatie aftrapt zou dit het startsein moeten zijn van een overdonderende show. De band heeft al op menig podium gestaan en heeft een behoorlijke live reputatie. Vandaag zit het er echter niet in. In een vrij lome set ontbreekt het in het eerste half uur aan pit. De band rekt nummers ellenlang uit en het lijkt wat saai te worden. Als dan ook het tweede gedeelde van de set aanvangt schroeft men het tempo wat op, maar het is te laat. Een te lange uitgesponnen “All this dancin’ around” maakt het de show niet meer goed. Zanger Ruben Block blijft echter een charismatisch figuur en draagt zelfs een nummer op aan de schoenen van Jacqueline, die eerder deze dag al op het podium heeft gestaan. De laatste twee nummers van de set leveren zowaar nog een opleving, maar zo blijkt dat ook een topact er soms even naast kan zitten.

Soms kan ook even het festival er een beetje naast zitten. Helaas moest Jah 6 op het laatste moment afzeggen en heeft men hiervoor Otto Orgel ingeschakeld. Otto is op Paaspop een graag geziene gast en breekt daar elke keer de tent af. Nu lijken de bezoekers van Dauwpop deze grappige act niet te kennen en wacht men maar rustig af. Otto Orgel vertaalt Nederlandse klassiekers naar het Duits en met een simpel keyboard is het een rare, maar geweldige vertoning. Gekleed in een Tirolerkostuum laat hij mensen graag meezingen met “Ich fühle mich so verdammt allei” en “Eviva Edeutschland”. Het duurt even voordat het publiek het doorheeft hoe deze maffe Otto nu in elkaar zit en alsnog verschijnen de polonaises. Otto Orgel verving, kwam en overwon.

Waar het publiek minder moeite mee had was het optreden van DeWolff. De Limburgers zijn ook naar Dauwpop gekomen om hun mooie klanken ten gehore te brengen. Het gaat ze enorm goed voor de wind en daar waar Triggerfinger hun verwachtingen niet wist waar te maken bewijst DeWolff dat het wel kan. De albums die de band heeft uitgebracht zijn weer heerlijk door elkaar gegooid en hiervan is het optreden op Dauwpop een feit. Oud en nieuw materiaal wisselt elkaar schitterend af en het Hammondorgel is ook vandaag weer prima in orde. Het publiek smult dan ook van de klanken van deze jonge band en applaudisseert luid. Natuurlijk ontbreken de hits van de band niet en zitten ze prima ingeweven in de setlist. Het publiek van Dauwpop is weer even terug in de jaren ’70 en dat wordt allemaal mogelijk gemaakt door een band die deze periode niet eens heeft meegemaakt. Wederom hulde voor DeWolff, die mogelijk op het komende Lowlands ook weer hoge ogen zullen gooien.

[singlepic id=10530 w=320 h=240 float=right]Daar waar de verwachtingen ook erg hoog van waren was het optreden van The Baseballs. Menig radio- en tv-zender heeft de band al in de uitzending gehad en hun sound werd in een korte tijd razend populair. De ze populariteit is op Dauwpop niet zo heel groots. De bezoekers verkiezen wederom een mooie plek in de zon op dit mooie festival en horen vanaf daar wel wat de band ervan maakt. In de tent zijn The Baseballs volop aan de gang om het publiek te vermaken met de aanstekelijke covers. Menig popklassieker is in een nieuwe jas gestoken en door The Baseballs met een vleugje rock ’n roll overgoten. Hoewel de band goed hun best doet komt het geluid niet heel goed over. Juist een act zoals deze hoort een goede muzikale omlijsting te hebben, maar het zit er helaas niet in vandaag. De band is ook prima aangekleed en dit lijkt bij de zangers niet nodig. Een beetje uniformiteit had het juist wat extra flair gegeven. Na een half uur The Baseballs lijkt het ook simpelweg saai te worden, we kennen het geintje nu wel en of ze nu materiaal spelen van hun eerste album “Strike” of van hun opvolger, het klinkt allemaal te snel hetzelfde. De hype die is gecreëerd is dan ook geheel overbodig.

Het publiek op Dauwpop neemt eigenlijk alles wel voor lief. Voor velen is het een dagje uit met het hele gezin en geniet van het mooie weer en praat men graag een beetje bij met vrienden. Dit onder het genot van een drankje en een mooi aangekleed terrein. Hoewel het festival in Limburg de naam Bospop voert zou het in Hellendoorn de naam ook niet misstaan. Zelden een terrein gezien wat zo mooi is omgeven door natuur. Deze sfeer maakt het festival compleet. Er zijn natuurlijk veel optredens vandaag, maar zonder deze sfeer oogt het al heel anders. Dit alles maakt dan ook Dauwpop een uniek festival.

Wat niet heel uniek is is de mentaliteit van afsluiter The Cult. Allereerst begint de band ruim een half uur te laat en daar waar grote videoschermen eerder nog beelden lieten zien van optredende acts is er nu gekozen voor een projectie van een soort schedel. Er zijn geen live beelden toegestaan, wat zeer spijtig is. The Cult is een band met een rijkelijk verleden, maar wederom is de grote tent niet groots gevuld. Ergens lijkt het niet om de grote namen te hoeven gaan en de komst van deze Amerikanen lijkt dan ook volkomen overbodig. De band laat wel hun typische sound horen en er wordt wel meegeklapt. Velen zijn echter gekomen voor de hit “She sells sanctuary” en deze staat dan ook op de 18 nummers-tellende setlist. Daarentegen verlaten ook veel mensen al het terrein, men gelooft deze grootse Amerikanen wel en ruilt Dauwpop in voor een stukje rust. Volgend jaar is er vast weer nieuwe dauw, dus ook een nieuwe Dauwpop!

[nggallery id=852]

[nggallery id=853]

[nggallery id=854]

[nggallery id=855]

[nggallery id=856]

[nggallery id=858]

[nggallery id=859]

[nggallery id=860]

[nggallery id=861]

[nggallery id=862]