[singlepic id=13726 w=320 h=240 float=left]In het voorprogramma staat de Charlie Jones Big Band die een veelzijdig genre heeft qua muziek. Vrolijke, mooie, duistere, vernieuwende muziek die iedereen wel trekt. Er gebeurt veel op het podium en de band straalt veel energie uit. Het kapsel van zanger Jan Verstraeten maakt het plaatje af.

Tijdens de ombouw van het podium neem ik het publiek onder de loep. Een groepje wat oudere mannen achter mij vertellen elkaar de wildste verhalen over oude hardrock bands waarbij je op het podium kon staan dansen, aan de andere kant van mij staat een groepje jonge meiden die het over de nieuwste Twilight film hebben. De leeftijdsverschillen, interesses en kledingstijlen lopen zeer uiteen, maar toch hoort iedereen bij elkaar en vormt het één geheel: het publiek van De Staat.

De achtergrondmuziek gaat uit, frontman Torre Florim komt het podium oplopen en zet het eerste nummer in. De band sluit aan, en het optreden is officieel begonnen.

Het is niet de eerste keer dat ik De Staat zie, maar toch heeft dit optreden mij meer geboeid dan eerdere shows die ik heb gezien. Ik hoorde en zag allemaal nieuwe dingen, wat denk ik meer over mij zegt dan de band zelf, maar het was werkelijk waar genieten. De haren van Torre Florim waren netjes naar achter gekamd, Vedran Mircetic speelde zijn gitaar riffs weer rete strak, en Rocco Bell gaf met elke beweging die hij maakte wat gratis zweetdruppels aan het publiek.
Op het moment dat Jop van Summeren bij een nummer zijn plectrum omwisselde voor een strijkstok was ik even van de kaart. Heb ik dat al die eerdere keren gemist? Was ik altijd maar alleen met de muziek bezig en niet met wat er op het podium gebeurde?
‘Let It Snow’ kon natuurlijk niet ontbreken tijdens deze show. Sinterklaas werd vergeten en iedereen kwam alvast een beetje in de ietwat vreemde kerstsfeer die De Staat creëert met hun cover. In het laatste nummer ‘Ah, I See’ wordt gebruik gemaakt van een autotoeter. De band zal heel wat dure boetes binnenkrijgen in 2012, aangezien de verkeersboetes erg omhoog gaan. Met dit grapje als introductie werd het allerlaatste nummer gespeeld van hun show in het Paard van Troje.
De Staat prikkelde ieders zintuigen, het publiek in de zaal, het publiek op het balkon. Jong en oud had het goed naar zijn of haar zin.

Bij de hitjes van De Staat gaat iedereen sowieso los, maar het is aan het enthousiasme van het publiek te merken dat alle nummers van hun nieuwe album steeds beter bekend worden, en ook zeker in de smaak vallen.

Of Torre Florim dansles krijgt voor zijn moves bij ‘Old MacDonald Don’t Have No Farm No More’ is iets wat we nooit zullen weten, en waarom er een foto van een voetballer van NEC bij de apparatuur van Rocco Bell hangt is iets wat velen zich voor altijd zullen afvragen.

[nggallery id=1135]