Na de EP Reflections en single Swirl/Sleeping in Silvergarden komt op 26 januari het debuut van Dead Vibrations uit via het Londense Fuzz Club getiteld Dead Vibrations. Opgericht in 2015 door zanger/gitarist Christian Jansson is de Zweedse band een vreemde eend in de bijt: te midden van al het metalgeweld spelen deze drie heren en dame dreampop/shoegaze.

Vooral The Jesus  & Mary Chain is van grote invloed geweest al is het alleen vanwege de galmzang. Chris mompelt gelukkig niet zo als Jim maar voor de rest galmt hij aardig. De muziek is een heel ander verhaal: waar JAMC soms klinkt als een echte noisy popband totdat Jim gaat mompelen (dan komt de gothic omranding), klinkt Dead Vibrations als The Pains Of Being Pure At Heart maar zonder dat meisjesachtige.

In het half uurtje gebeurt er verbazingwekkend genoeg niet zoveel spannends. De zeven liedjes zijn doorspekt met dromerige gitaar erupties die nergens een gevoelige snaar raken. Ook lijkt het alsof bepaalde nummers nog niet af waren en toch ‘afgemaakt’  zijn. Marbles is daar een mooi voorbeeld van, het einde komt zo abrupt zodat het nummer echt afgeraffeld lijkt..

Mag de gehele plaat dan in de prullenbak? Welnee. De ideeën zijn er wel alleen zijn ze nog niet rijp genoeg. Daarbij staan er wel goede nummers op dit album. Één van die nummers is Dive With You met mantra achtige tekst, Void is het beste nummer op de plaat door de etherische samenzang van Christian en drumster Josefin die er beide voor zorgen dat dit debuut net niet in de afvalbak belandt.

Conclusie: Dead Vibrations is een aardig debuut maar het klinkt alsof de band haast had om de nummers af te maken en dat is zonde. Als de band wat meer tijd had om op te nemen waren de nummers een stuk beter.

Op een schaal van 1 tot 10:

6,0