[singlepic id=17649 w=320 h=240 float=left]My Propane is de band die vanavond mag openen voor een avondje metal in The Rambler. Een stevige set die enerzijds lekker in het gehoor ligt, maar anderzijds allesbehalve 13-in-een-dozijn klinkt is wat het publiek voorgeschoteld krijgt. De band doet een uiterste best om het publiek op gang te krijgen, en aan de performance ligt het zeker niet, maar toch lukt het ze niet helemaal om de vonk over te laten springen. Zou het er toch aan liggen dat het een thuiswedstrijd is voor de drijvende kracht achter Deadcell, en er veel mensen speciaal voor dit optreden gekomen zijn?

Het lijkt er wel op, want als na de ombouw het begin van het optreden van Marcus, Andreas, Petra en Gea begint is het beduidend drukker geworden. De teller voor mij dat ik Deadcell live heb gezien, gaat intussen over de 20 heen. Maar toch doet de band nauwelijks nog aan de try-out in het TAC te Eindhoven denken, jaren geleden. Visuele acts tijdens de show zijn verdwenen, en behalve Marcus Bodine zijn alle overige bandleden intussen vervangen. Ook de muziek heeft een metamorfose doorgemaakt: van gothic industrial is het accent steeds meer op industrial metal komen te liggen. De beats zijn nog steeds aanwezig, maar worden steeds meer aangevuld met harde gitaren.

Gevolg is dat ieder optreden duidelijk een Deadcell optreden is, maar dat optredens, zeker als er een tijdje tussen zit, allesbehalve op elkaar lijken. Verandering betekent in dit geval echter niet dat de sound besluiteloos is of nog erger ‘zoals de wind waait, waait m’n jasje’. Integendeel, in de albums en in de live performances is nog steeds duidelijk een stijgende lijn te zien. De band speelt steeds strakker samen, en dat schattige beetje zenuwen wat een tijdje geleden nog wel eens bij Petra en Gea te zien was heeft plaatsgemaakt voor een ‘bitchy’ (no offence, positief bedoeld!) attitude, die volkomen bij de show past. Hoe expressief Marcus ook is tijdens een optreden, hij heeft duidelijk aan weerszijden concurrentie gekregen middels 2 vrouwelijke blikvangers, die een behoorlijke hoeveelheid aandacht naar zich toe weten te trekken…

[singlepic id=17665 w=320 h=240 float=right]Hoewel de band z’n roots niet vergeet, zijn het toch duidelijk de laatste 2 albums welke het meest vertegenwoordigd zijn in de setlist, welke vanavond flink lang is en maar liefst 2 intermezzo’s kent. De eerste is een heuse rap act met MALIKI. Duidelijk zenuwachtig staat hij op het podium, en waarschijnlijk juist deze zenuwen zorgen ervoor dat hij net niet de attitude heeft wat je van een rapper verwacht. Wat een gedurfde break in het optreden had moeten zijn, komt er net niet helemaal uit. Jammer, anderzijds alleen maar respect voor deze mix om vooral muziekstijlen door elkaar te gooien.

Het tweede intermezzo is een emotioneel momentje: ‘de man met de lange wapperende haren die altijd achterin achter de laptop staat’ Andreas staat nu eens letterlijk in de spotlights als hij op de knieën gaat om zijn vriendin ten huwelijk te vragen. Applaus alom, en een zichtbaar happy Christel staat in het publiek de laatste nummers van de setlist uit volle borst mee te zingen…

[nggallery id=1483]

[nggallery id=1484]