Afgelopen zondag stond de hardcore avond in The Rambler nog in het teken van het uit New York afkomstige Sworn Enemy, vanavond is Boston vertegenwoordigd in de vorm van Death before Dishonor. Bij aanvang ben ik benieuwd naar het verloop van de avond, want de vorige keer heeft toch wat gemengde gevoelens achter gelaten: ondanks 3 prima optredens was het de headliner die het pas voor elkaar kreeg om het publiek een pit te laten vormen…

[singlepic id=11842 w=320 h=240 float=left]Het uit Breda afkomstige Righteous Kill mag de avond beginnen. Gemengde gevoelens meteen bij dit optreden: want hoewel ’t muzikaal allemaal prima in elkaar steekt ontbreekt er toch duidelijk dat vonkje wat naar het publiek over moet springen: de zanger zoekt weinig contact met de aanwezigen en staat heel vaak met z’n rug naar de zaal toe. Het lijkt een beetje alsof hij er voor zichzelf staat i.p.v. de bezoekers. Ook de rest van de band straalt net niet die attitude uit die er bij hoort. Dat is jammer, want hoewel misschien muggeziften over het puntje op de i is dit soort interactie net wel wat erbij hoort.

Met name de zanger van het Belgische Countdown snapt heel goed hoe je het publiek bij je optreden moet betrekken: hij staat er meer tussen dan voor. Wel krijg ik tijdens het optreden het gevoel dat hij continu z’n best doet om de grenzen van z’n kunnen met ‘zingen’ te overschrijden waardoor z’n stem te licht overkomt. De band daarintegen is continu bezig om zo hard mogelijk te spelen, en voor mij is de balans af en toe een beetje zoek en komt ’t geheel wat rommelig over. Muggeziften over de klank(balans) bij hardcore? Uiteraard, ook zo’n optreden staat of valt ermee.

[singlepic id=11871 w=320 h=240 float=right]Iets meer attitude, interactie, strak spelen: puntjes waar de vorige bands nog wat aan zouden kunnen schaven. Death before Dishonor heeft het allemaal prima onder de knie: met name zanger Bryan snapt het helemaal: een feestje bouw je niet voor het publiek, nee, dat doe je samen met het publiek. Waar de rest van de band nog redelijk braafjes op het podium staat, is Bryan steeds in de pit te vinden, iedereen maar vooral aanmoedigend om stil te blijven staan. Met ’t nodige geouwehoer en de (herhaalde) mededeling dat hij al behoorlijk dronken is wordt ook iedereen bedankt voor het aanwezig zijn op deze doordeweekse dag en uit hij z’n respect naar The Rambler en ’t personeel. Ook vertelt hij ooit eens gezien te hebben dat een band ’t podium verliet en dat ’t publiek om meer begon te schreeuwen. De band kwam terug, speelde nog een paar nummers, en het publiek vond ’t geweldig. Hij zou ’t leuk vinden als hun dat vanavond ook zou overkomen, en hij beloofde dat ze dan nog twee nummers zouden spelen. Klinkt erg flauw als ik dit achteraf typ en lees, maar hij krijgt hierdoor wel ’t publiek mee! Waar Sworn Enemy nog te kampen had met twee support acts die best wel gewaagd aan hun waren, schept Death before Dishonor een grote afstand. Een optreden om je vingers bij af te likken in een kroeg die op sommige momenten bijna een grote circle pit is. Respect!

[nggallery id=978]

[nggallery id=979]

[nggallery id=980]