Nederland ken talrijke nieuw opkomende acts. Vanavond staan er dan ook twee nieuwkomers op de bühne van de Groene Engel te Oss. De afgelopen jaren timmerden de Dordrechters van Death Letters al hard aan de weg en hebben internationaal ook al een aantal podia beklommen. Ook bracht de band in april nog een nieuw album uit. Wat hebben de heren vanavond in petto?

Voordat deze vraag beantwoord kan worden is het podium gereserveerd voor S As In Assassins. Deze Rotterdammers hebben onlangs hun debuutalbum uitgebracht en nu is het dan ook tijd om deze nummers live aan het publiek te laten horen. De opkomst van vanavond valt wat tegen en eigenlijk geldt dit ook voor het voorprogramma. Op hun album komt alles nog redelijk goed over, maar live heeft de band nog best wat te leren. Het strakke spel weten ze live niet over te brengen en hierdoor komt het wat chaotisch over. Daarbij is ook de presentatie van de band aan de matige kant. De zanger besluit tussendoor een capuchon op te moeten zetten en de rest van de band staat er ook maar te rustig bij. Er is niet echt sprake van een podiumpresentatie. Er is nog wat werk aan de winkel voor deze beginnende act. Hun afsluitende nummer Eskimo lijkt dan ook veel te lang te duren en hierdoor wordt het bijna niet meer serieus genomen. De nummers van de band verliezen op dit moment helaas nog hun kracht.

Vervolgens is het aan het duo van Death Letters om de vraag te beantwoorden. Wat hebben de heren vanavond in petto voor de bezoekers van de Groene Engel? De afgelopen jaren zijn duo’s op een podium niet heel vreemd meer. Zelfs zijn ze erg succesvol. Denk hierbij aan White Stripes, The Black Keys en ook nieuwkomer Charlie Jones Big Band is hard op weg. De debuutplaat ademde een hoop bluesrock uit, maar helaas is hiervan weinig meer terug te vinden in hun show. Het lijkt vooral hard te moeten vanavond. Drummer Victor gaat flink los op het drumstel en ook gitarist Duende meent flink met zijn gitaar in de weer te moeten zijn. “Zolang het maar hard klinkt” zou zowaar een slogan kunnen zijn, want ze produceren veel geluid, maar helaas bouwen ook bij deze band de nummers naar geen hoogtepunt. Het publiek weet niet of een nummer wel of niet is afgelopen en weet niet wanneer te applaudisseren. De gitarist lijkt dan ook helemaal op te gaan in zijn gitaarspel en meent hierbij ook erg met zijn hoofd te moeten schudden en over het podium te moeten bewegen. Als hierbij de nummers ook perfect waren was dit geen probleem, maar de bluesrock waarmee ze bekend werden is ingeruild voor post-rock en helaas valt de formatie nu wat minder op. De nummers lijken te veel op hetzelfde en dit is een gemiste kans. Gelukkig komt er in het toegift nog wel een ouder nummer voorbij en eigenlijk hoor je dan meteen dat hun oude sound veel beter is dan wat ze nu maken. Het zou dan ook geen onverstandige zet zijn om weer terug te gaan naar hun roots, terug naar de blues!