Heerlijk toch als de recensent niet meer weet in welk hokje de muziek past? Het multiculturele gezelschap Deleyaman heeft de kunst gevonden om sfeervolle, gevoelige darkwave, gitaarpop, rock nummers te maken met een wereldmuziek inslag. Hoewel, deel twee van het vervolg op het gerenommeerde deel één (echt waar) klinkt ingetogener, donkerder en mogelijk zelfs meer psychedelisch dan voorheen waarin vooral het wereldmuziek gedeelte het onderspit heeft moeten delven. Dit album is eigenlijk een vervolg op de optredens die men vorig jaar gaf in Nederland. Psychedelische gitaarpartijen, een uitgebalanceerde mix van rustig drum en baswerk aangevuld met de eigenzinnige stemmen van Beatrice Valentin en Aret Madilian. Luister maar eens naar de geweldige opener ‘Change Things’ en het prima opgebouwde ‘Three Islands’. Het is Deleyaman op haar best. Ook deze keer staan gedichten weer centraal in de opgedane inspiratie. Deze keer wordt het werk gebruikt van onder andere Edna St-Vincent Millay, Karl Shapiro, Ralph W. Emerson en Sidney Lanier. Valt er dan helemaal niks kritisch te vertellen? Toch wel. Zo komt de stem van Beatrice niet uit de verf op ‘Owl’. Verder is het echter een unieke, uiterst sfeervolle aanwinst in het al bijzondere oeuvre van Deleyaman. Kortom, wéér fantastisch!