Pink Floyd, Dream Theater, The Legendary Pinkdots, zijn niet bepaald namen die je te binnen schieten wanneer je het Franse label Prikosnovénie hoort. Wanneer dit echter vermengd wordt met de melancholie van Artesia, het mysterieuze van Rosa Crvx en de duistere sfeer van Elend dan is het echter niet zo vreemd dat dit album uitkomt op Prikosnovénie. Zeker ook omdat de inspiratie van dit album, zoals verwacht mag worden uit de titel, komt uit een Sherlock Holmes verhaal. Doorgaans valt er over kwaliteit niet te klagen als het om dit label gaat en Damien Clav is geen uitzondering. Hoewel openingsnummer ‘White Mirror’ nog ietwat te lijden heeft onder het wennen aan de iele, breekbare stem van LSK en de verrassing van het feit dat er progressieve rock (a la The Legendary Pinkdots) uit de boxen schalt wordt het daarna beter en beter. Het orgel, de samples en de mannelijk gesproken stem tijdens het dark ambient ‘Bewilderness’ creëren een spannende, dreigende sfeer. Opgevolgd door het ‘piece de resistente’, het uitmuntende ‘Winter Lies Sonata’. Een nummer waarin alles op haar plek valt. Viool, cello, een sprekende stem ondersteund door een vrouwenstem zijn de belangrijkste kenmerken van dit nummer. Het begint rustig, maar wordt wonderschoon opgebouwd (waarin het invallen van de zang van de zangeres bijvoorbeeld perfect getimed is) tot een climax. Dat daarna de spanning en kwaliteit vastgehouden wordt is indrukkwekkend. Geldt ook voor het dreigende, dark ambient beïnvloede ‘Dead Offering’ (met ruimte voor een gitaar solo), het melancholische (Artesia, Dark Sanctuary-achtige) ‘Useless Servant’ die uitmondt in een progressief ‘Hearts Grave’ waarin duisternis, melancholie en vertwijfeling elkaar naar de kroon steekt. Het gesproken, rustige begin van ‘Voices’ houdt de aandacht vast waarin de muziek langzaam veranderd in een denderende trein (dan kan het drumwerk van het andere lid van Damien Clav, Jean-Charles Wintrebert, eindelijk excelleren. Dream Theater komt voorbij in het beklemmende karakter van het begin van ‘Wisteria Lodge Enigma’ waarin piano en pratende vrouwenstem de sfeer oproepen van ‘Space-Dye Vest’. Deel twee van dit nummer mondt uit in waanzin. Opvallend is dan de overgang naar het ritme van een slaapliedje voor kinderen tijdens het afsluitende ‘Someone’. De melancholie en het duistere karakter zorgen er echter voor dat de luisteraar niet in slaap valt. Het einde van dit album komt daarmee toch veel te snel, want de behoefte naar meer is gigantisch.
Duister, beklemmend, wonderschoon, fantastisch, klasse, verwondering, verbazing zijn woorden die “Wisteria Lodge” oproepen. Met dit album en het uitbrengen van het nieuwe werk van Collection D’Arnell-Andrea en Caprice heeft Prikosnovénie een bijzonder sterk begin van 2011 gemaakt.
 

 Bestellen kan via http://www.prikosnovenie.com