[singlepic id=10353 w=320 h=240 float=left]1e vrouwelijke rockabilly dj, mede oprichtster van Hep Cat Records, vele malen op de covers van diverse internationale tattoo magazines en samenspelen met bands als Mike Ness, Social Distortion, Reverend Horton Heat en The Cramps en aanwezigheid in de populaire tv-serie Miami Ink: in het kort is dit het indukwekkende CV van Colleen Duffy a.k.a. Devil Doll. Pas in 2010 voor het eerst live in Europa te bewonderen in vele uitverkochte shows, staat ze vanavond in The Rambler in Eindhoven voor een lekker gevuld café te spelen.

Zoals vaker bij bands waar ik nog relatief weinig of niks vanaf weet, maar die me door de aankondiging nieuwsgierig maken, zoek ik van te voren bewust niet al te veel op media als youtube om een impressie te krijgen, maar ga ik volledig onbevooroordeeld en zonder enige ballast van kennis naar het optreden toe, om mijn eerste indruk volledig door de performance te laten vormen. Zo ook vanavond, maar door de aankondiging op de site van The Rambler ben ik toch redelijk bevooroordeeld in mijn opvatting een stukje pure rockabilly voorgeschoteld te krijgen.

Groot is dan ook mijn verassing, als dit helemaal niet blijkt te kloppen: de instrumentale openingsnummers van de band zijn overduidelijk surf, en hoewel rockabilly in de rest van het optreden, als Devil Doll acte de presence geeft, wel degelijk vertegenwoordigd is, zijn het ook rock ’n roll en voornamelijk jaren 40 invloeden die te horen zijn, waarachting zo nu en dan zelfs met een vleugje Caro Emerald…

[singlepic id=10360 w=320 h=240 float=right]Een enorm sterk punt in het optreden is de enorme diversiteit van nummers: van ingetogen tot enorm dynamisch: werkelijk alles komt aan bod en het gevoel van “ik heb het nu wel gehoord” blijft dan ook tijdens de beide sets absoluut de grote afwezige. Devil Doll zelf is het middelpunt van de belangstelling, en in een continue poging om sensueel over te komen blijft ze continu contact met het publiek zoeken. Bijgestaan door een band die haar muzikaal zeer strak ondersteund, maar voor wat betreft showelement het tegenovergestelde is: ingetogen blijven ze op de achtergrond.

Naast eigen werk mogen ook een paar (overbekende) covers niet ontbreken, en tijdens het laatste nummer van de tweede set worden de bandleden aangekondigd. Aangekomen bij de bassist begint deze de herkenbare intro van “Radar Love” te spelen, en het optreden eindigt in een waar muzkaal feestje. Hoewel eindigen: natuurlijk mag een toegift niet ontbreken. Drie nummers worden er nog op het publiek losgelaten, waarvan het laatste het welbekende “House of the Rising Sun” is. Hoewel de uitvoering van The Animals m.i. niet te toppen is, kwam deze cover toch akelig dicht in de buurt: een waardige afsluiter van een anderhalf uur durend optreden.

Zoals het echte artiesten betaamt was Devil Doll vervolgens ook netjes aan de merchandise stand te vinden om de aanwezigen te woord te staan en een krabbel op het zojuist gekochte album te zetten. Een verassende en geslaagde avond!

[nggallery id=845]