Vanavond staat Dynamo Eindhoven in het teken van een stevige dosis metal: het in juni uitgestelde optreden van de formatie Devil Driver vindt vanavond wel doorgang. Om het programam extra avondvullend te maken, staan niet minder dan twee bands geprogrammeerd om de zaal in de stemming te brengen.

[singlepic id=7143 w=320 h=240 float=left]Opener voor de avond is het uit Weert en omstreken afkomstige Hellblast. Ze bestaan reeds sinds 2007, en na enkele bezettingswisselingen bestaat de huidige line-up uit Manja (zang), Ruud (gitaar), Ferry (gitaar), Rob (bas) en Bram (drums). Opvallend kenmerk aan deze band, die muziek in het genre deaty/nu-metal brengt, is dat de vocalen verzorgd worden door een dame. Verwacht echter geen zang en verschijning zoals bijvoorbeeld in de gothic metal scene te horen en te zien is, nee, niks hoge uithalen van een modepoppetje met wapperende haren in de van een ventilator, maar rauwe grunts van een dame die ook met headbangen haar mannetje staat.

Ik heb een tijdje geleden al een keer met de band kennis mogen maken: toen stonden ze in de kelder van Dynamo. Een klein podium in een kleine zaal, hooguit enkele tientallen bezoekers maar wel met bijpassende kleinschalige sfeer. Echter ondanks dit kregen ze met een strakke live act het publiek goed los, en vooral de energie waarmee frontvrouw Manja te werk gaat was een van de opvallendste kenmerken van hun optreden.

Nu, op het grote podium van Dynamo, komt de dynamiek van hun show nog veel meer tot z’n recht. De bij aanvang al redelijk gevulde zaal komt goed los, overal zijn wapperende haren te bekennen en het duurt niet lang voordat er een pit voor het podium ontstaat. Deze band doet het niet alleen goed op een klein podium, maar weet ook een groter publiek moeiteloos te entertainen.

[singlepic id=7163 w=320 h=240 float=right]Tweede band van de avond is The Lucifer Principle, een vijftal wat al sinds 2004 aan de weg aan het timmeren is. Ook nu geldt een weerzien: ik heb deze band reeds in 013 mogen aanschouwen. Gemeenschappelijke deler met Hellblast is, dat de energie waarmee de band on-stage tekeer staat mij is bijgebleven. Verder de interactie met het publiek, in 013 werd geen moment onbenut gelaten om het publiek er bij te betrekken.

Hetzelfde geldt voor vanavond: zanger Erik laat geen plekje op het podum onbenut, overal waar hij staat zoekt hij contact met het publiek, en een (letterlijk) hoogtepunt wordt bereikt wanneer hij bovenop de speakers klimt. De helft van de intussen nog wat voller gelopen zaal wordt in beslag genomen door een circle pit, en alsof dat nog niet genoeg is volgt snel een Wall of Death. Deze band snapt waarvoor ze op het podium staan: om te entertainen!

[singlepic id=7187 w=320 h=240 float=left]Na het geweld van de support acts is het dan de beurt aan Devil Driver. Door de kwaliteit van de support acts heb ik intussen behoorlijk hoge verwachtingen. Op de website van Dynamo stond bij de aankondiging dat Devil Driver het als een uitdaging zag om de circle pits van Wacken nogmaals waar te maken. Om dit wat kracht bij te zetten een filmpje van de heren, waarin doodleuk verkondigd wordt dat ze de grootste circle pit ever hebben weten te creëren. Grote woorden, wat nieuwsgierig maakt of ze het ook waar kunnen maken. V.w.b. de muziek ben ik onbevooroordeeld: ik moet bekennen dat, afgezien van enkele van te voren beluisterde filmpjes op internet, ik geen kennis heb van hun muziek, en me mijn mening volledig laat vormen door dit optreden.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb gemengde gevoelens overgehouden aan het optreden. Niet voor wat betreft de muziek: snoeihard, retestrak en met een dijk van een stem van zanger Dez waar ik alleen maar respect voor kan hebben. Dus met de core-business van de band is alles dik in orde: ze vertolken hun nummers live met een kwaliteit, waar veel bands alleen maar van kunnen dromen. Wat wil je nog meer?

Wel, een live optreden van een band behoort bij mij toch een meerwaarde te hebben dat er interactie tussen band en publiek is. Dat is waar het voor mijn gevoel volledig aan ontbreekt: de band komt op en begint te spelen zonder geouwehoer tussen de nummers door. Nou is met geen geklets tussen de nummers door niks mis, maar het ontbrak werkelijk aan iedere interactie. Ja, er is continu een flinke circle pit voor het podium, de nodige stagedivers & crowdsurfers vinden hun weg vanaf het podium over de uitgestrekte armen, maar ik heb het gevoel dat deze er ook wel zouden zijn als er gewoon een live DVD’tje van de band gedraaid zou worden. Waar met name The Lucifer Principle duidelijk snap dat zij er staan om het publiek te entertainen, staat Devil Driver op het podium om als vanzelfspreked door het publiek verafgod te worden. Gepaste arrogantie siert muzikanten, maar deze mate van arrogantie is een dooddoener. Naar het einde toe verslap de greep van de band op de aanwezigen verder. Ik weet niet of dit te wijten is aan het feit dat het optreden na zo’n drie kwartier tekenen van eentonigheid begon te vertonen, maar feit is wel dat de zaal snel leegloopt na afloop, met weinig animo om voor een toegift te roepen.

[singlepic id=7172 w=320 h=240 float=right]Na het optreden is er de mogelijkheid tot een ‘meet and greet’ met de band. Voor het luttele bedrag van omgerekend bijna 3 entreekaartjes mag je dan de heren een handje geven, krijg je een poster en een plectrum. Ik weet niet of de Europese nuchterheid er schuld aan is dat wij muzikanten niet als afgoden zien en alles aanbidden wat ze hebben aangeraakt, want om het aantal verkochte kaartjes te tellen heb je nog niet een hand nodig, en de avond komt heel onopvallend ten eind.

Redelijk objectief durf ik hier toch wel te stellen dat de eer van headliner hier toekomt aan The Lucifer Principle, gevolgd door Hellblast, vanwege het feit dat zij wel weten hoe een feestje te bouwen met het publiek.

[nggallery id=584]

[nggallery id=585]

[nggallery id=586]