Het is afgelopen twee jaar hard gegaan met de jonge rockers van DeWolff. Ook in de Effenaar was dit zichtbaar: na een uitverkocht optreden in de kleine zaal volgde begin dit jaar een uitverkochte show in de grote zaal welke de geschiedenis in gegaan is al de show die zo kookte van enthousiasme dat zelfs het orgel van toetsenist Robin er eventjes niet goed van werd. Nu het einde van het jaar nadert is het tijd voor een herhaling hiervan. Hoewel het op lijkt dat DeWolff iets minder in the picture staat: er prijkt geen “uitverkocht” in de agenda achter het optreden. Bij binnenkomst blijken er zo’n 800 kaarten verkocht te zijn in de voorverkoop. Met wat extra kaarten in de verkoop aan de deur lijkt het er toch op dat in de loop van de avond de zaal zich met zo’n 1000 man aan het vullen is: niet uitverkocht maar wel degelijk lekker vol.

[singlepic id=13871 w=320 h=240 float=left]Voodoo Boogie zijn de vak- en labelbroeders van DeWolff, en het wordt al snel duidelijk dat ze muzikaal een prima introductie op de headliner vormen. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat de eerste paar nummers weinig indruk op me konden maken, en ik bij het derde nummer eigenlijk naar het einde van de set uit begin uit te kijken. Traag en niet pakkend komen ze op me over: nummers worden wel netjes gespeeld maar er ontbreekt wat samenhang in songs maar ook op het podium. Toch begint dit na zo’n 10 minuutjes om te slaan, en hoe ongeinteresseerd ik in de band bij aanvang ben, zo enthousiast begin ik te worden naarmate ze vorderen: Deep Purple meets Pink Floyd met een lekker vettig aangezette sound waarmee ze langgetrokken psychedelische nummers ten gehore brengen. Conclusie: ze hadden van mij zeker nog wel een kwartiertje door mogen spelen. Een band die in ieder geval vanavond wat moeite had om op gang te komen, maar eenmaal zover niet meer te stoppen is.

[singlepic id=13881 w=320 h=240 float=right]DeWolff zet de trend van de psychedelische bluesrock voort waar het voorprogramma gestopt is. Duidelijk een tandje steviger en rauwer wordt er een setlist afgewerkt, bestaande uit nummers van “Strange fruits and undiscovered plants” en “Orchards/lipine”, waar ook een opbouwende lijn in is te zien. Oké, de show begint op een hoog nivo met een flink tempo, maar als we ongeveer een half uurtje verder zijn is er pas waar te nemen waar de heren hun bekendheid aan hebben te danken: dit jonge drietal gaat er op het podium voor 200% voor. Aangezien een collega van mij getuige was van de vorige show, kan ik geen vergelijk maken. Sterker: dit is de eerste keer DeWolff live voor mij, dus de volledige eerste on-stage impressie van de band wordt vanavond gevormd. Maar ze weten in ongeveer anderhalf uur tijd een diepe indruk op me achter te laten: de vanzelfsprekendheid waarmee ze te werk gaan doet meer denken aan oude rotten die al 50 jaar in het vak zitten dan aan een stel jonge honden.

Dat ik een zeer strakke show mee heb mogen maken wordt naderhand vanuit diverse kanten bevestigd door mensen die ze al vaker live gezien hebben. Onbevooroordeeld en met relatief weinig kennis van de nummers van de band maar meer nieuwsgierig door hun reputatie heb ik een show gezien die voor herhaling vatbaar is.

[nggallery id=1146]

[nggallery id=1147]