Het succes van DeWolff lijkt steeds grotere vormen aan te nemen. De mannen uit Limburg hebben het afgelopen jaar enorm druk gehad. De kleinere podia op de festivals zijn ze inmiddels echt ontgroeid. Dit bewezen ze wel met een geslaagde performance op het Lowlands-festival. De Alpha-tent stond goed gevuld en ook eromheen waren er veel mensen op de show van DeWolff afgekomen. Gelukkig zijn ook de kleine zalen in Nederland nog geen taboe voor de Limburgers. Zo ook de Groene Engel in Oss……

Alvorens iedereen de show van DeWolff mag gaan aanschouwen is het de beurt aan het voorprogramma. De Belgische band Voodoo Boogie mag de avond gaan openen. Hoewel een band? Er lopen twee personen het podium op en volgens de informatie zou Voodoo Boogie toch echt een band moeten zijn. Nadat het duo hun eerste klanken heeft gespeeld en zich voorstelt blijkt dat de overige twee bandleden er helaas niet bij kunnen zijn vanavond. Het duo, drummer en gitarist/zanger hebben dan ook de setlist zo bewerkt om toch tot een optreden te kunnen komen. Ze doen dit zeer verdienstelijk, want ze weten behoorlijk te rocken en als je ze niet zou kennen zou je haast denken dat het gewoon een duo is. De laatste tijd zijn er meer groepen die als een duo opereren en hiermee behoorlijk succes hebben. Het gehalveerde Voodoo Boogie lijkt soms wat op een White Stripes en zanger Jan Jaspers past prima bij de sound van de band. Het duo voelt elkaar prima aan en samen spelen ze nummers van hun album “This Ol’ Storm”. Het publiek luistert aandachtig en kan alles wel waarderen. Niet gek dat dan ook deze geïmproviseerde supportact een flink applaus krijgt na afloop.

Opnieuw doven de lichten in een drukke Groene Engel. De komst van DeWolff lijkt veel bezoekers naar de zaal gelokt te hebben. DeWolff trapt af en vanaf dat moment is de zaal helemaal van DeWolff. Velen kennen de band als “die jonge jongens uit Limburg met dat Hammondorgel”, maar ondertussen mogen we concluderen dat toch allemaal wat grootser geworden is. Qua ervaring zijn ze flink gegroeid en dit is te merken aan de show van vanavond. In een uitgebalanceerde set komen nummers van hun twee albums en hun ep voorbij. Het trio heeft al snel de zaal mee en vooraan wordt er nogal eens gesprongen en gaan de handen de lucht in. Naast de gitaren en drums draagt het Hammondorgel ook een prima bijdrage aan deze sfeer. De band zorgt voor prima uitvoeringen van hun nummers. Wel weten de heren soms de nummers behoorlijk uit te rekken, maar dit wordt niet als hinderlijk ervaren. Ze creëren hiermee juist een fijne sfeer en nemen het publiek graag mee op hun muzikale trip.

Deze muzikale trip bestaat niet louter uit het spelen van nummers. De band gooit er ook een lekkere jam in en hierdoor komen de kwaliteiten van broers van de Poel en toetsenist Piso nog meer tot uiting. Natuurlijk leeft de zaal op als er bekende nummers voorbijkomen en deze zijn er dan ook voldoende. Van het recente “Evil And The Midnight Sun” naar het oudere “Don’t You Go Up The Sky” tot aan hun debuutperiode “Gold and Seaweed”. Doordat de band rijkelijk kan variëren komt er ook van alles aan bod. In de korte tijd van hun bestaan hebben ze stiekem al best veel nummers gemaakt en als dan ook de band het podium verlaat is het publiek nog niet tevreden. Het uitzinnige publiek in de Groene Engel krijgt dan ook hun zin en de band speelt nog even door, tot er na ongeveer 2 uur spelen echt een einde komt aan deze mooie avond. Sommige bands hebben op de achtergrond van het podium een vlag of doek hangen met een logo erop. De mannen van DeWolff lijken het naast hun professionele spel ook qua aankleding op het podium grote ambities te hebben. Hun bandnaam prijkt groots op de achtergrond van het podium en men blijkt dit behoorlijk te kunnen verlichten. De van origine Bluesrockers hebben dan ook grootse ambities en hun spel zou het ook in het buitenland zeer goed kunnen gaan doen. De “jonge mannen van DeWolff” kunnen zowaar eens te groot worden voor Nederland!