[singlepic id=16720 w=320 h=240 float=left]Vanavond is de EP-presentatie van de Eindhovense band “Digital Orchestra” in PopEi Eindhoven. Een band waarvan ik moet toegeven zelfs nog nooit van de naam gehoord te hebben, maar omdat onbekend mij regelmatig gewoon nieuwsgierig maakt toch het besluit genomen om eens een kijkje te gaan nemen.

Het eerste wat bij binnenkomst in het café/restaurant van PopEi opvalt is de tafel met daarop dienbladen met champagne: het is duidelijk dat er over nagedacht is dat dit toch een soort van “feestje” voor de band is. Dit feestje mag zich overigens verheugen op een flink aantal bezoekers van zeer divers pluimage: familie / vrienden / bekenden / onbekenden, het aantal aanwezigen gaat voor een goed gevulde concertzaal zorgen. Tot zo ver prima vooruitzichten voor de avond!

De aanvang van het optreden is mooi op tijd. In een serene verlichting zien we een klein klassiek ensemble zitten, welke voor een muzikale introductie zorgt. Of het de invloed van de klassieke muziek is, of eens gewoon fatsoen vanuit het publiek: er is weinig geouwehoer waar te nemen maar vooral aandacht voor wat er zich op het podium afspeelt. Na de introductie wordt er plaats gemaakt op het podium en begint het optreden van Vera (zang / synth), Bastiaan (gitaar), Daan (toetsen), Stein (bas) en Wouter (drums).

Digital Orchestra is onststaan uit een eenmalig project in 2010, maar heeft zich intussen ontwikkeld als een veelbelovende band. Naast diverse demo’s en optredens op het Klock Rock Orange festival en in de Effenaar vestigen ze steeds meer naam in de electrorock scene. Naar eigen zeggen mag je invloeden van o.a. Radiohead maar ook Björk verwachten. Ze hebben hun eerste EP eind 2011 opgenomen, en vandaag is de presentatie van dit schijfje.

[singlepic id=16732 w=320 h=240 float=right]Tijdens de eerste nummers blijken duidelijk de hierboven vermelde invloeden: traag, meeslepend, dromerig en aangevuld met subtiele zang komen de eerste nummers van de setlist op me over. Die echter na verloop van tijd een verassende wending krijgt: de nummers worden sneller, waarbij psychedelische en symfonische invloeden steeds duidelijker worden. Deep Purple, het oude werk van Genesis: ik ga niet zeggen dat het er op lijkt maar de namen komen wel in me op tijdens sommige nummers.

Dan is het grote moment aangebroken: het intermezzo waarin de EP aangekondigd wordt. Deze eer is aan zangeres Vera, die voor de gelegenheid ook even de mixer van het album op het podium roept. Volgens mij is er echter toch sprake van wat zenuwen, want wat in mijn optiek eigenlijk toch een belangrijk moment van de avond had moeten zijn, vervalt nu eigenlijk in een te korte aankondiging waarin zelfs de titel van de EP vergeten wordt te vermelden.

Bij het vervolgen van de setlist vind ik het steeds moeilijker om de muziek van de band te verwoorden. De diversiteit blijft toenemen, er wordt duidelijk van vele zeer verschillende walletjes gesnoept maar het eindresultaat is niet een chaos van muziekstijlen, maar een boeiend optreden wat blijft boeien. Na ieder nummer wil je weten wat dit vijftal nog meer voor je in petto heeft. De kwaliteit van het optreden draagt hier uiteraard ook z’n steentje aan bij: badend in een mooie lichtshow met bijbehorende achtergrond en ondersteund door een goed gemixt geluid weet de band te overtuigen met een strakke performance. Waarbij wel met name bij de wat ruigere nummers opvalt dat de zangeres haar lieve uitstraling blijft behouden. Bij het rustigere werk past dit perfect, maar wanneer het er wat heftiger aan toegaat zou ’t haar zeker niet misstaan om een wat meer “bitchy” attitude aan te nemen en wat dynamischer de aandacht op te eisen. Want in de hele performance is ze wel duidelijk een aangename eyecatcher van de band.

[nggallery id=1410]