Mark Velver volgde een jaar lang Dennis Overweg, beter bekend als Dikke Dennis: ex-taxichauffeur en ex-skinhead, piercer en tatoeëerder met zijn eigen tattooshop 666 in Amsterdam, boegbeeld van neerlands rocktrots Peter Pan Speedrock en niet in de laatste plaats notoir cocaïnegebruiker. Tijdens het festival Speedfest 2008 had ik een lang gesprek met Dennis en Mark over de biografie over het leven van Dikke Dennis met als titel “Ik heb nergens spijt van”.

Dennis, zijn er meer schrijvers geweest die een biografie over jou wilde schrijven?
Dennis: Ja,  twee andere schrijvers, maar ze zetten de eerste stap niet. Ondertussen leerde ik Mark kennen en die voegde meteen daad bij woord. Ik hou niet van mensen die van alles roepen en beloven en dan vervolgens niets waarmaken. Het is gewoon mooi als iemand een boek over je schrijft, dat maakt je gewoon onsterfelijk. Als je moet praten over rock ’n roll dan is het geen rock ’n roll meer.
Mark: Het verbaasde mij dat nog nooit iemand anders een boek over Dennis geschreven had. Ik werd door Darko (tatoeëerder uit Tilburg) op het idee gebracht om een boek over Dennis te schrijven. Ik heb Dennis verteld wat ik van plan was en heb hem daarna gevraagd iedereen die ook een boek over Dennis wilde schrijven de shop uit te trappen.
Dennis: Ik moest ook beloven dat ik niet de pijp uit ging voordat Mark klaar was met zijn boek. Die belofte heb ik dus gehouden.
Mark: Ik heb Dennis beloofd dat het boek niet alleen om zijn drugsgebruik gaat. Hierdoor vond ik het ook belangrijk dat Dennis het boek nog kon lezen toen het af was zodat hij weet dat ik me aan mijn beloftes gehouden heb.

Dennis, met jouw levensstijl is het risico natuurlijk wel groot dat je redelijk jong komt te overlijden?
Dennis:
Zeker, maar ik ken mensen dat zijn topsporters en die komen morgen onder de tram. Dan is het ook afgelopen.

Mark, is het niet een hele makkelijke keuze om een biografie van Dennis te maken
in plaats van een “suf” – persoon?
Dennis:  Er is genoeg stof over mij, maar of het gemakkelijk is dat weet ik niet.
Mark:
Als je het boek leest dan lijkt het heel makkelijk om over Dennis te schrijven. Er is natuurlijk heel veel materiaal. Wat je niet leest is de chaotische omstandigheden waarin ik me bevond waardoor het ook heel moeilijk was om alles geordend op te schrijven. Daarnaast leg ik niet alleen de focus op het leven van Dikke Dennis maar ook op het leven van Dennis Overweg. Je kunt hem niet neer zetten als een heilige dat is ongeloofwaardig maar je doet Dennis ook onrecht aan als je hem alleen maar net zet als een debiel die rare dingen doet.

Dennis, denk je dat andere mensen je nu beter “begrijpen” en is dat ook het doel van deze biografie?
Dennis: Ik heb door het boek een heel goed gesprek met mijn zoon gehad. Hij zei dat hij na het lezen van het boek nog meer respect voor me heeft en hij neemt zelfs zijn moeder kwalijk dat ze bij me weg is gegaan. Dat laatste heb ik wel tegengesproken, het was een heftig gesprek. Alleen mijn eigen moeder is er niet blij mee. Er werden te veel dingen “bevestigd” voor haar. Mijn zoon zou het nog met zijn oma bespreken. Het zijn ook 2 verschillende werelden. Mijn ouders zijn hardwerkende mensen en die begrijpen dit niet. Ze zijn wel trots op me, ik doe mijn eigen ding en heb mijn eigen winkeltje enzo, maar toch ook weer niet, snap je? Het is ook gewoon moeilijk als je zoon drugs gebruikt….

Het motto van het boek is ‘Er zijn drie manieren om iets te doen: de goede, de foute, en je eigen manier’. Mark heeft dit boek op zijn manier geschreven. Dennis, is dit dan voor jou de ‘goede’ manier?
Dennis: Jazeker. Ik ben heel blij met het eindresultaat. We vertrouwden elkaar ook volledig, we hadden geen contract ofzo. Er zijn alleen namen van een paar personen aangepast om problemen te voorkomen. Verder heeft Mark alles zo geschreven zoals het was en nu nog is.
Mark:
Ik heb Dennis meerdere keren gevraagd of hij al stukken uit het boek wou lezen voordat het af was, maar het antwoord was steeds nee. Dennis heeft mij heel erg in vertrouwen genomen. Hij nam mij overal naar toe en gaf mij zijn dagboek en de telefoonnummers van mensen waaraan ik vragen over Dennis kon stellen. Na een tijdje had ik wel het gevoel dat ik in het krijt stond bij Dennis en daardoor nog meer gemotiveerd werd om een goed boek te schrijven. Dennis is een bijzonder mens met een bijzondere persoonlijkheid waar ik graag een portret van wilde maken. Ik was, ben en zal vereerd zijn dat ik dit heb mogen doen en dat ik hem heb mogen leren kennen.

Dennis, mis je Mark nu hij klaar is met het boek?
Dennis: Ik heb het meestal druk en altijd veel mensen om me heen. Hierdoor mis ik Mark niet, maar als hij er is dan ben ik wel heel blij.
Mark:
We zijn vrienden geworden. Dennis gaat bij mij nog een tatoeage zetten, die afspraak hebben we nog staan. Dat laat ik niet zo maar doen.

Mark, verwacht je dat het boek vooral gelezen wordt door mensen zoals Dennis of door
mensen die een totaal ander leven hebben en het lezen uit nieuwsgierigheid?
Mark: Juist voor de mensen die niet in het wereldje van Dennis zitten is het interessant. Zij kunnen dan op een “veilige” manier kennis maken met deze wereld. Je leest het boek en je bent een jaar lang in Dennis zijn gezelschap.
Dennis:
Ik verwacht niet dat mensen uit een andere maatschappij het zullen lezen maar ik zou het wel leuk vinden. Zo niet dan is het ook prima.

Dennis, ben je ook wel eens nuchter?
Dennis: Ja. Mensen zien mij vaak op concerten en dan ben ik naar de klote. Maarja, ik heb ook mijn winkeltje al 18 jaar en dan moet je toch nuchter zijn. Mark en ik hebben veel gesprekken gehad wanneer ik nuchter was.
Mark:
Ik kwam vaak ‘s middags bij Dennis in zijn shop en dan was Dennis nog niet lang wakker en had hij nog geen drugs of alcohol gebruikt. Dennis is een ervaren drugsgebruiker. Het is dan ook niet zo dat Dennis flipt als hij gebruikt heeft. Als dat wel gebeurd zou zijn dan had je dat in mijn boek ook terug kunnen lezen.
Dennis:
Drugs is een genotsmiddel en dat moet ook zo blijven .

Dennis, zou je naast je gastoptreden bij Peter Pan Speedrock nog meer met zang en muziek willen doen?
Dennis: Ik heb twee platencontracten op zak en zou het eigenlijk moeten doen, maar het komt er gewoon niet van.

Dennis, heb je een lijstje met “Dingen die ik nog wil doen voordat ik dood ga”?
Dennis: Ik zou graag nog opa willen worden. Als ik morgen in een kist lig dan is het ok. Ik heb al vier levens geleid. Verder mis ik wel een vrouw, een huis en nog eventueel kinderen, maar dat is geen “eis” voor een leuk leven.

Dennis, Ik neem aan dat je vroeger geen skinhead, taxichauffeur of tatoeëerder wilden worden… wat wilde je wel worden?
Dennis: Het enige wat ik vroeger wilde worden is beroemd. Ik heb nog wel ooit eens auditie gedaan voor de toneelschool.

Dennis, we zien je ook steeds vaker op televisie verschijnen. Wat kunnen we nog meer van je verwachten?
Dennis: Dit komt allemaal op mijn pad omdat ik steeds beroemder word. Ik krijg veel geld voor deze reclames maar daar doe ik het niet voor. Fok geld! Ik doe het alleen als ik het leuk vind.

Mark, ben je wel eens bang geweest van Dennis tijdens het “leven” met Dennis?
Mark: Nee nooit. Ik heb juist het idee gehad dat ik beschermd werd door Dennis. Dennis heeft iedereen ook wel duidelijk gemaakt: ‘Mark schrijft een boek over mij, dus niet met hem fokken’.
Dennis:
Ik hoor en zie alles en er hangen veel mensen om me heen die ook de boel in de gaten houden. Ik ben een aardige en toffe gozer. Mensen die totaal andere dingen beweren, die kennen mij gewoon niet.
Mark:
Dennis is geen heilige en heeft zijn gebruiksaanwijzing, maar wie is dat wel?
Dennis:
Het is net zoals bij Paul de Leeuw. Of je vindt me te gek of je haat me.

Mark, heeft het volgen van Dennis jouw leven beïnvloed?
Mark: Ik ben misschien wel wat wereldwijzer geworden. Mijn taalgebruik is wel wat verruwt. Ik heb het stopwoordje “Fok it” van Dennis overgenomen. Verder kende ik de wereld van drugs en tatoeages al een beetje.

Wat was het moeilijkste moment wat jullie samen hebben meegemaakt?
Dennis: Dit interview. Nee geintje, dat is privé.
Mark: inderdaad.

Wat was het leukste moment wat jullie samen hebben meegemaakt?
Mark: Ik heb een keer een optreden van Dennis meegemaakt in Nieuwendijk. Ik heb daarna tegen hem gezegd dat ik trots was dat ik dit boek mag schrijven over hem. Dennis was toen ontroerd en dat was een mooi moment.
Dennis:
Zuipen, snuiven en hoeren neuken zijn wel mijn hobby’s maar ik heb ook gevoel.  Mijn leukste moment is het telefoontje van Mark met de mededeling dat hij een boek over mij wilde schrijven. Daarnaast was het samen vieren van eerste kerstdag in de tattooshop ook super.
Mark: Echt een witte kerst. Al had er niemand geld voor drugs.

Mark, is er een relatie met je andere boek “Alle vrouwen van de wereld”?
Mark: Beide boeken gaan over het begrijpen van iets wat op het eerste gezicht heel verwerpelijk is. Ik denk dat als je je echt in de hoofdpersoon verdiept,  je mening wat genuanceerder wordt.
Dennis:
Het boek over mij gaat meer over familie en liefde dan over mijn drugsgebruik. Wat ik vooral mooi vind is dat Mark zo kan schrijven dat mensen die normaal geen boek lezen toch dit boek kunnen lezen.

Mark, wat wordt je volgende project/boek?
Mark: Ik weet het nog niet. Je moet ruimte hebben in je hoofd om iets nieuws te kunnen schrijven. Ik heb wel ontdekt dat ik het leuker vind om over een bestaand persoon te schrijven dan over een fictief.

Mark, wat is je favoriete muziek?
Mark: Ik luister bijna naar alles behalve techno en house. Muziek draait bij mij vooral om instrumenten en niet om computers.
Dennis:
Computers zijn om sekssites te bekijken, niet om muziek te maken. Het gevoel in de muziek is belangrijk.

Dennis, wat kunnen we vanavond van jou en Mark verwachten?
Dennis: We hebben nog 2 signeersessies en we gaan nog prijzen verloten.
Mark:
We hebben 800 coke-sealtjes gevouwen, met daarin cijfertjes (zonder drugs). Hiermee worden dan boeken, een tatoeage van Dennis en een dag met Peter Pan Speedrock verloot.

Beide bedankt voor het interview!

Het boek “Ik heb nergens spijt van” geschreven door Mark Verver is te bestellen voor € 17,- via de website www.donkerendonker.com.