[singlepic id=12820 w=320 h=240 float=left]De band voor deze donderdagavond in rockkroeg The Rambler is de Amersfoortse driemansformatie Discharger. Echter wordt het vanavond een optreden met een extra’tje: Tim, Gwenn & Quint worden door een vierde man op gitaar bijgestaan, en als rode draad door het optreden lopen de bijdragen van de Canadese Jenny Woo, welke momenteel hier aan het touren is.

Discharger brengt een stevige mix van Punk en Oi, en bij de eerste CD rezen de verwachtingen dat ze ooit in een adem met ‘de groten’ als Discipline en Badlands genoemd zouden gaan worden. Met hun live show kan ik deze verwachtingen begrijpen: die is lekker rauw en godzijdank niet altijd retestrak, waardoor het lekker vettig overkomt. Voor een doordeweekse avond is het gezellig vol gelopen, waarbij vooral de diversiteit van het publiek opvalt: naast stamgasten zijn er nieuwsgierigen maar ook de bij de scene horende aanhangers naar Eindhoven gekomen.

[singlepic id=12828 w=320 h=240 float=right]Verrassend zijn de bijdragen van Jenny, die eerst een enkel nummer met de band meezingt, maar vervolgens 2 eigen ‘blokken’ in de setlist krijgt: eentje waarbij ze beurtelings door verschillende Discharger-leden begeleid wordt, en eentje waarbij ze helemaal alleen met acoustische gitaar op het podium staat. Ook haar muziek is doordrenkt van naastenliefde voor je vrienden en familie en trots zijn op je afkomst en wie je bent en waar je voor staat. Ze geeft zelf aan een vreemde eend in de bijt te zijn in de skinhead-cultuur, maar ze is overtuigd dat ze ook als dame met akoestische muziek een bijdrage kan leveren en een statement kan maken. Het contrast met Discharger is groot, waardoor de avond verassend uitpakt.

Ook de opbouw van de avond, want je zou verwachten dat de ‘stevigheid’ van de muziek opgebouwd wordt, maar dat gebeurt dus niet: ook in dit opzicht is de show allesbehalve vanzelfsprekend. De muziek is daarintegen redelijk volgens verwachting: refreintjes die niet te moeilijk zijn, maar wel lekker in ’t gehoor liggen waardoor er geen ‘moeilijkheidsdrempel’ is zorgen ervoor dat je getrakteerd wordt op gewoon een goede act, onafhankelijk of je een fan of toevallig binnenwandelende bezoeker bent. Mijn spontaan besluit om niet binnen te blijven zitten maar bij The Rambler langs te gaan heb ik geen spijt van.

[nggallery id=1056]