[singlepic id=20751 w=320 h=240 float=left]Dit wordt een feestje van oud en nieuw. Het is vandaag een dag van uitersten. Van oude bekenden tot nieuwe gezichten, van grindcore tot industrial en alles tussen death metal, hardcore en trash. Het staat er vandaag allemaal op Distortion. Er zijn maar liefst drie podia, net als Speedfest de dag ervoor. Er is wel het een en ’t ander aangepast aan de inrichting. De koffie auto is verhuisd (altijd belangrijk om die te kunnen vinden) en er zijn doeken opgehangen achter de mengtafels. Men lijkt te willen voorkomen dat het publiek vanaf de achter balkons gaat staan kijken naar het concert. Het is wel iets minder druk en het publiek is in verhouding wat jonger dan op Speedfest. De stijlen muziek van vandaag trekken duidelijk een iets ander publiek. Er zijn maar liefst drie podia: Skull stage, Hell stage en Dynamo stage. Deze laatste is de kleinste van de drie, de andere twee zijn praktisch even groot. Er speelt ook nog een DJ in de hal waar je kunt eten, deze draait werkelijk van alles…

Het concept achter Distortion lijkt goed te werken, het is al lekker druk als we de zaal inlopen om het laatste van Spoil Engine mee te krijgen. Deze vijf Belgen hebben het publiek al aardig actief  Er wordt fors mee geknikt [singlepic id=20743 w=320 h=240 float=right]en er is al een leuke kleine pit aan de gang. Ze worden omschreven als een lekkere opwarmer, met als goede raad om je nek van tevoren even op te warmen. Ik kan niks anders dan me hier bij aansluiten, deze negentiger jaren metal a la Machine Head en Pantera staat als een huis.

Gauw gaan we door naar de Hell stage waar Decapitated hun kunsten gaan laten horen. Tijdens de soundcheck staat de gitarist nog wat te rekken en te strekken, dit belooft wat! Deze uit Polen afkomstige death metal band is een genot om te horen, alhoewel de zeer technische death metal niet aan iedereen besteed is. De vele maatwisselingen zijn soms lastig om te volgen en de snelheid waarop er gespeeld wordt maakt het er ook niet makkelijker op. De mensen vooraan in het midden van het publiek zal het overigens een worst wezen, die bouwen toch wel een feestje. De heren zetten een zeer strakke show neer waar Dino Cazares vanuit de coulissen ook naar staat te kijken.

[singlepic id=20734 w=320 h=240 float=left]We gaan terug naar de Skull stage voor de uit Amerika afkomstige Miss May I. Deze heren laten er geen gras over groeien en doen de titel van hun debuut album “Apologies Are For The Weak” eer aan. Excuses hoeven ze ook zeker niet aan te bieden voor hun performance. Ze spelen een fijne mix van hardcore en trash, waarbij de bassist de leadzanger bij staat met een goede cleane zang stem. De band headbanged er lustig op los en doet niet onder voor het publiek. Er wordt op verzoek van de zanger meerdere malen een circle pit gevormd, alhoewel deze niet zo vol is als de band graag had gezien. Het pogo feestje is er niet minder om en ook tijdens het laatste nummer wordt er nog menig crowdsurfer in de fotopit gedropt.

[singlepic id=20728 w=320 h=240 float=right]We maken even een tussenstop naar het kleine podium om nog iets mee te krijgen van het “GrindhovenPackage” in de vorm van de laatste van de drie bands hierin: Rompeprop. De soundcheck duurt iets langer dan verwacht, waardoor de lead zanger (nou ja zanger…) begint over de voetbal score PSV – FC Twente… 1 – 0!! Dat het hier een stelletje Brabanders betreft moge duidelijk zijn gezien de zanger vrolijk op z’n plat Eindhovens staat te ouwehoeren met de geluidsman. Na de soundcheck gaan de bandleden terug naar achter om zich voor te bereiden. Deze voorbereidingen zijn echter wat anders dan normaal. Er komt een bassist op het podium met de meest originele gitaar die ik ooit heb gezien. Dit custom model tart iedere beschrijving! Of het echt de bassist is, is overigens niet te zien want er staat een geraamte voor ons! De zanger zit onder het bloed en zo ook de drummer, die beiden een paar minuten geleden nog het figuurlijk toonbeeld van “schoon” heid waren. De muziek… ja, echte grindcore. Niet te verstane teksten door de elektronische vervormer, een enorm tempo en een flinke dosis humor doen je versteld staan. De teksten schijnen of engels of Brabants en verre van netjes te zijn, beiden geloof ik meteen bij het zien van dit alles.

[singlepic id=20718 w=320 h=240 float=left]Terwijl dit feestje goed onderweg is snellen wij weer naar de volgende band op het verlanglijstje: The Devin Townsend Project. Dit project van de zanger die wel bekend is van onder andere “Strapping Young Lad” en zijn nickname Hevy Devy, is met dit nieuwe concept “nerdrock” gaan maken. Hij vertelt het publiek er vrij zeker van te zijn dat meer dan de helft van de  bezoekers complete nerds zijn onder al dat death metal uiterlijk. Pas op en vergis je echter niet in deze term want het gaat er zo nu en dan lekker hard aan toe op het podium. Devin wisselt tussen zijn aparte en intrigerende cleane stem en grunt en laat een hoop werk van het album “Epicloud” horen. De extroverte Devin speelt graag met zijn publiek, dat is aan alles te merken. Dat hij een perfectionist is moge ook duidelijk zijn. Alles klopt tot in de puntjes. De heerlijk flauwe intro film met een lego Darth Vader, de perfect geregelde lichtshow en de hele aankleding zijn af. Daar komt dan de goed in elkaar zittende nummers nog een keer boven op en daarmee is het feest compleet. Als je ze gemist hebt, dan zorg maar dat je nog een kans krijgt want dit is een lust voor oog en oor. Breng zeker ook een bezoekje aan zijn internet site, hier is ook zijn creatieve geest aan het werk mee geweest en is echt iets bijzonders.

[singlepic id=20712 w=320 h=240 float=right]Tijd om het af te kijken hebben we helaas niet want het begin van Death Angel willen we natuurlijk niet missen! Deze trash metal band doet je realiseren dat je oud begint te worden. Deze Bay Area trash metal band is al actief in de scene vanuit de tachtiger jaren. Dat ze headliner waren op Dynamo Open Air is ook al menig jaar geleden maar er is sindsdien ook wel het een en ’t ander veranderd aan de band. De huidige line-up bestaat uit gitaristen Rob Cavestany en Ted Aguilar, bassist Damien Sisson, drummer Will Carroll en vocalist  Mark Osegueda. Zoals het een trash metal band van dit kaliber betaamt zetten ze een snoeiharde set neer die bol staat van de lekkere solo’s van onder andere Rob. Tijdens een van de solo’s treft een halfvol glas bier precies de hals van zijn gitaar, maar dit is niet te horen aan het spel. Onverstoorbaar snoeit hij verder. Mark stuitert als een malle over het podium en zijn manslange dreads zwieren lustig in het rond als hij daar de kans voor krijgt. Nummers als het eerste “Trashers” en een paar nummers later “Claws In So Deep” zijn goede voorbeelden van het lekkere tempo. Het publiek beantwoord dit dan ook met een lekkere spontane pit en 10 nummers later is het al weer afgelopen. Dit soort bands kan van mij niet lang genoeg spelen, maar helaas, aan al het goede komt een eind.

[singlepic id=20706 w=320 h=240 float=left]Terug naar het andere grote podium voor Meshuggah. Deze heren hebben al meermalen bewezen een enorm strakke act neer te zetten. Het podium is voorzien van een mooie achtergrond in typische biomechanische kunst. De lichtman van de show verdient ook een vermelding want de show is net zo strak afgeregeld als dat de band speelt. Dit begint al bij de intro, maar gaat net zo strak heel de show door. Petje af! De doeken op het podium zijn zo verlicht dat er bepaalde details uitspringen op de maat van de muziek. De maat is soms wat lastig te volgen daar deze zweedse topband in veel van hun nummers polyritmiek toepast. Dit is lastig maat houden daar je zowel ritmes in 3 als in 4 noten kunt horen, maar is dankzij het ontzettende strakke gitaarspel een genot om te horen. Het 2 luik van het album “Catch Thirtythree” is goed voor bijna 16 minuten van dit lastige maar o zo briljante gitaarspel. Met de techniek zit het goed, met de podium act iets minder. De zanger is actief genoeg op het podium maar de andere bandleden zijn geconcentreerd bezig en komen nauwelijks van hun plek. Zanger Jens Kidman gooit in het populaire nummer “Bleed” wat volgt alles eruit, hier kan menig grunter nog wat van bijleren. Dat het asociale tempo nog iets harder kan wordt duidelijk als de klassieker “Future Breed Machine” voorbij komt geraasd.  Aan het einde van het nummer zetten we het op een lopen om de drukte voor te zijn…

[singlepic id=20691 w=320 h=240 float=right]Fear Factory. Deze band heeft wat strubbelingen ondergaan, maar sinds Dino terug is, is de band weer als vanouds bezig met het maken van hun eigen muziek. Bell onderschrijft dit ook bij het maken van het nieuwste album “The Industrialist”, het voelt als thuiskomen. Ze worden op dit moment bijgestaan door 2 ex leden van Strapping Young Lad, te weten Byron Stroud op de bas en Gene Hoglan op de drums. Wat ook nieuw is, is het feit dat Dino tegenwoordig solo’s doet, iets wat op de oude albums van Fear Factory eigenlijk niet voor kwam. De set begint met een nummer van het laatste album, de titelsong “The Industrialist”. Dat het publiek vooral de oudere nummers goed kent is duidelijk als “Shock” wordt ingezet. Hele rijen vuisten gaan omhoog en het nummer wordt meegeschreeuwd. Zo ook bij “Edgecrusher” en “Powershifter”. Bij “Linchpin” echter gaat het met de zang van Burton grondig mis. Wat er precies fout gaat is niet duidelijk, maar hij zit er een aantal toonhoogtes naast. Dit heeft op het publiek niet veel zichtbaar effect, al gaan er wel wat blikken in het rond. Burton zelf lijkt er echter niets van te merken en gaat onverstoorbaar verder. Na een paar nummers met alleen een goeie grunt zoals het heerlijke “Demanufacture” is de zang bij het nummer “Replica” weer zoals het zou moeten zijn en hiermee een waardig afsluiter.

[singlepic id=20680 w=320 h=240 float=left]De echte afsluiter van de avond is Opeth. De progrock band doet wel een beetje vreemd aan op een metal concert met vooral industrial, hardcore en trash metal. Er zijn uiteraard wel wat death metal invloeden te horen, zoals in “Ghost of Perdition”, waar zanger Mikael Åkerfeldt laat horen dat hij behalve goed kan zingen ook een enorm diepe grunt uit dat magere lijf kan persen. Zijn diep klinkende stem doet bij vlagen denken aan die van Peter Steele, de enorm diepe grunt is met weinig te vergelijken. Tijdens het nummer “Hessian Peel” vertrekken we richting uitgang. Het is helaas zondag en morgen ochtend vroeg gaat de wekker al weer vroeg.

Distortion is wat mij betreft een succes. Goeie opkomst, goeie line-up en een publiek wat alleen maar meer wilde. De hoofdacts zijn veelal oud gedienden, maar dat is zeker niet erg. Goeie metal is als goeie wijn, het rijpt met de jaren en wordt alleen maar beter.

[nggallery id=1764]

[nggallery id=1765]

[nggallery id=1766]

[nggallery id=1767]

[nggallery id=1768]

[nggallery id=1769]

[nggallery id=1770]

[nggallery id=1771]

[nggallery id=1772]