Fransen spreken nooit Engels. Of ze zeggen dat ze het niet spreken om van toeristen af te komen, zoals iedere Nederlander dat ook doet. Geef ze eens ongelijk. Dope Oüt komt uit Parijs, en in tegenstelling tot iedere niet Engelssprekende Fransman, zingen zij wel in het Engels. Wat voor grote verwarring zorgt.

Scars & Stripes is het tweede album van Dope Oüt en het staat vol met goede muziek. Metal n roll net zoals Turbonegro. Dat is tiptop in orde.

Maar waar hebben ze het in hun teksten over? Wat al snel gebeurd in dit genre is dat het over seks, drugs en rock n roll gaat. Top. Anders had ik wel naar Fransje Bauer geluisterd. Echter, de teksten van Dope Out laten zich niet ontcijferen. De zanger heeft een zwaar Frans accent en spreekt de woorden en zinnen verkeerd of onverstaanbaar uit. Gelukkig is er een oplossing: het bestandje bij de promo. Hierin staan de lyrics. Maar nog steeds, begrijp ik er geen snars van. In het nummer Dive lees ik de volgende passage: Don’t badly talk, about the lazy bonkers, and the plonkers. Langzaam wordt duidelijk dat de tekstschrijver niet zo goed is in Engels en het lijkt erop dat hij zijn heil gezocht heeft in de drijfzanden van Google Translate. Maar zelfs dat is geen verklaring voor het volgende epistel. Want wat wordt er in godsnaam bedoeld met de tekst I need an asylum, my attic’s in a mess, bad habits die from a gun, i bleed every punchlines, i know that you guess, no deadly chords no cry?? Wie het weet, mail me. Want ik wil het echt weten.

De conclusie is kort: Dope Out doet hun bandnaam eer aan: de muziek is dope, maar hun tekstschrijver moet eruit.