Bij aankomst in de rij wordt er niet verwacht dat de zaal uiteindelijk zo vol zou stromen. Er staan opvallend weinig mensen in de rij, maar naarmate de avond vordert wordt de zaal steeds voller. Tegen de tijd dat we ons plekje in de zaal hebben ingenomen, gaan de lichten uit en komt Warbeast het podium opstormen. De band speelt zowat door een heel nummer heen zonder zanger, totdat de zanger na een paar minuten aan komt rennen en ze knallen meteen in het eerste nummer. Het is brute, ouderwetse thrash in de stijl die Slayer zo goed heeft neergezet maar dan met een stukje meer old-school death metal in de mix. Het valt goed in de smaak bij het publiek en de zaal stroomt steeds voller. Achter de versterkers staat ex-Pantera en Down zanger Phil Anselmo enthousiast te headbangen en mee te bewegen op de muziek. Logisch, aangezien Warbeast een contract heeft bij zijn label Housecore Records en Phil hun eerste plaat heeft geproduceerd. Af en toe springt Phil het podium op om in de microfoon te schreeuwen, zwaait naar het juichende publiek en verdwijnt weer achter de versterkers om zijn biertje op te drinken. De zanger stelt de band voor en vertelt dat dit hun eerste keer in Europa is en dus ook de eerste keer in Amsterdam. Ze genieten er duidelijk van. Na een paar nummers wordt het echter een beetje langdradig en begint het allemaal een beetje op elkaar te lijken. Desondanks zetten Warbeast hun eerste keer in Amsterdam een korte maar krachtige set neer die ze veel nieuwe fans heeft bezorgd.

Na een stilte vallen ineens alle lichten uit en komt Down het podium oplopen, onder luid applaus en geschreeuw van de volle zaal. Terwijl de band alvast begint met “Eyes Of The South” houdt Phil Anselmo een kleine introductie, eentje die eigenlijk niet meer nodig is. Na een tijdje is Anselmo klaar met praten en begint het eerste nummer pas echt. De hele zaal headbangt tegelijkertijd en, aangespoord door Anselmo, beginnen er twee pits te ontstaan. Voor iemand die jaren last heeft gehad van chronische rugpijn springt en headbangt Anselmo uiterst energiek het podium rond. Nieuw nummer “Witchtripper” wordt al snel herkend en met veel gejuich meegezongen door het publiek. De band geniet er duidelijk van vanavond en hoofden gaan op en neer met goedkeurende glimlachen op het gezicht. “Witchtripper” wordt meteen gevolgd met een ander nieuw nummer, “Open Coffins”. Dit nummer gaat keihard tekeer en de band is in topvorm vanavond. Anselmo laat tussen nummers vol trots zijn nieuw verkregen bierbuik zien. Na een tijdje ontstaat er op zijn voorhoofd een stroompje bloed als gevolg van het kopstoten van de microfoon. Het ergert hem niet en hij draagt “Lifer” op aan zijn oude bandmaatje Dimebag Darrell. Het publiek scandeert “Dimebag, Dimebag” en het levert hun gewaardeerde blikken op van de band. Na nummers als “Losing All” en “Hail The Leaf” is het dan toch tijd voor het laatste nummer; “Bury Me In Smoke”. Het publiek gaat tekeer en wordt verenigd door het gezamenlijke headbangen. Als het nummer bijna afgelopen is, verdwijnt de band in een wolk rook en verschijnen ineens de leden van Warbeast op het podium die het nummer verder spelen op overgenomen instrumenten. Down neemt, begraven in rook, afscheid van de Melkweg vanavond.