De derde en laatste dag van Down the Rabbit Hole beloofd veel goeds op muzikaal gebied. De weergoden zijn de festivalgangers op deze laatste en meest vermoeiende dag iets beter gezind dan de dag ervoor. Op het Future Fuzzy Field zijn elke dag andere dj’s te vinden maar ook de immens populaire DTRH leggings vinden daar al dagen gretig aftrek en dan bedoel ik niet alleen voor de dames. Naast muziek kan je op het terrein ook onder professionele begeleiding lekker de heupen los gooien in Le Salón. Een in stijl ingericht danslokaal waar je onder leiding van ervaren dansers verschillende verleidelijke vormen van dans kan ervaren. Voor wie nog een stapje verder wil gaan en zich geestelijk wil ontspannen is er Thamontana. The place to be waar je zen kan worden en workshops Yoga of Taekwondo kan volgen. Het Vurige veld staat vandaag zo blijkt later in het verloop van de dag in het teken van het verassings optreden van de Staat. Wat begon als een kleinschalig optreden met zittend publiek eindigde in een totale mash up van stijlen met veel publiek op het podium. Zo vol dat zelfs een deel van het podium het begaf.  Lucky’s Kerk staat centraal voor onverwachte en geheimzinnige feestjes achter gesloten deuren. Naast deze ‘kerk’ staat de andere ‘kerk’ cq opname
studio van 3FM, waar achter gesloten deuren festivalgangers exclusieve en intieme opname momenten
mee kunnen maken met artiesten van de dag. Deze dag werd de geheimzinnigheid van deze twee gebouwen wat weggenomen door een optreden van het Zwanenkoor met echte oud Hollandse liederen. Het koor werd daarbij ook vocaal ondersteund dan niemand minder dan Wende Snijders. Uit volle borst werden de Amsterdamse levensliederen door het aanwezige publiek mee gezongen waarbij ook de polonaise uiteindelijk werd ingezet. DTRH ten voeten uit, waar stijlen en genres elkaar niet bijten maar juist lief hebben.

Maggie Rogers
Het moment dat Maggie Rogers op komt zou je haar omschrijven als een verlegen, teder meisje. Maar niets is minder waar! Ze begon haar set heel ingetogen om daarna te knallen met haar mooie stem en energieke dans. Haar bekendheid heeft ze vooral te danken aan YouTube-video ‘Alaska’ die ze aan super producer Pharrell liet horen. Maggie Rogers een singer/songwriter met eigenzinnige fusion van folk, beats en persoonlijke teksten kan terugkijken op een geslaagd festival voor haar.

 

Milky Chance

Het Duitse folktronica duo Milky Chance opende deze dag de mainstage. De grote tent stroomde langzaam vol na het horen van de zomerse klanken. Hoewel de zang van Clemens Rehbein er een is waar je van moet houden, kregen ze het publiek mee. Een rustige opener van de derde dag van DTRH op de mainstage.

 

 

 

Temples
Het was alsof je terug in de tijd werd gebracht met de Britse Temples en hun 70 jarige psychodelische pop. Niet alleen qua muziek maar ook hoe de band gekleed was. Hoewel ze hun best doen lijkt hun optreden meer dan plichtmatig en zonder veel uitstraling. Compliment was wel hoe de laadman gewoon door zong na een mankement met zijn gitaar. De muziek is goed, maar je had net zo goed naar de cd kunnen luisteren als het gaat om de performance.

 

 

Xavier Rudd
Veel festivalgangers kwamen niet alleen voor Rudds muziek maar ook voor de energie die hij uitstraalt. Een multi-instrumentalist die wereld liederen ten gehore brengt en daarmee het hele publiek mee trekt in zijn overtuigingen. Met teksten die hoopvol en spiritueel van aard zijn en waarbij hij opkomt voor de Aboriginals en de natuur. Zijn solo’s op de didgeridoo gingen door hart en nieren wat menigeen kippenvel bezorgde. Na afloop bleven de festivalgangers ook hoopvol staan om nog iets van hem te zien of horen. Dit werd beloond met een enthousiaste dankbetuiging doorXavier.

 

Warpaint
Warpaint, vier Indie rockettes uit Amerika. Vier jaar geleden stonden ze voor het eerst op DTRH, destijds op de mainstage in een halfvolle tent. Vandaag in een kleinere tent die ze helaas ook niet gevuld kregen. De band had te kampen met wat technische problemen tijdens hun optreden maar lieten zich er niet door uit het veld slaan. Hoewel je zou verwachten dat ze het publiek aan het dansen zouden krijgen met hun dream pop grooves werd er slechts voorzichtig gedanst.

 

De La Soul
De La Soul had goed uitgepakt, met een volledig orkest stonden ze op het podium en maakte een groots feest ervan. Het raptrio uit New York wist de tent goed mee te krijgen. Een goede interactie was er vooral door de mensen in de tent in twee kampen op te delen. Als volleerde quizmasters lieten de twee rappers het publiek vocaal tegen elkaar wedijveren. De tent was afgeladen vol en zelfs buiten de tent stonden de menigte mee te dansen op de feestelijke oldschool rap. Een van de hoogtepunten van de dag.

 

Father John Misty


Father John Misty uit Amerika predikt zijn liederen in folk rock en country soul. Met een warme bijna theatrale stem gaat hij helemaal op in zijn muziek. Zijn achtkoppige band vult hem feilloos aan waardoor je de warmte en overtuiging voelt die hij uitbrengt in zijn liederen. Het publiek is verkocht dat in de toch maar schamel gevulde tent stond.

 

 

Oscar and the Wolf
De headliner van DTRH! De afsluiting van het driedaagse festival stond er met een grootse show. Gigantische led-kooien stonden op het podium waarachter de band verstopt zat. Max Colombie maakte zijn entree door bovenop de kooien te staan dansen en zingen in een van zijn zo bekende oversized jas. Dat deze Belgische band veel aanhang geniet vanuit eigen land werd al gauw duidelijk aan het aantal Belgische festivalgangers dat er rondliep. Een grootse productie met confetti en rookkanonnen, maar ook een catwalk was aangelegd voor deze dansende Diva. Het publiek smulde ervan en liet dat met regelmaat horen door oorverdovend gejuich.
Down The Rabbit Hole 2017. Met een goed gevoel kijken wij erop terug ondanks dat de dag twee er een was met minder muzikale hoogtepunten. Een festival in recreatiepark De Groene Heuvels / Beunigen bij Nijmegen. Het kleine broertje van Lowlands, maar wat zeer zeker groeiende is. Een festival vol verrassingen en muzikale hoogstandjes. Gewoon een waar je bij moet zijn om het te ervaren.

Overige foto’s: The Avalanches, Spoon,

Fotografie : Dave van Hout
Tekst          : Josanne van der Heijden