[singlepic id=19171 w=320 h=240 float=left]Als het West-Duitse gezelschap Kissin’ Dynamite het podium betreedt, is het meteen duidelijk wat het publiek mag verwachten. Strakke broeken in leer of luipaard print, laarsjes, veel ontbloot bovenlijf en kapsels welke meteen aan Tokio Hotel doen denken: het Glam Rock en Hair Metal gehalte is niet subtiel aanwezig, nee het druipt gewoon van de heren af.
Als we de nummers in rap tempo voorgeschoteld krijgen, zijn alle cliché’s die bij deze muzieksoort horen ook van voor tot achter aanwezig: de macho poses waarbij de gitaristen met z’n drietjes synchroon heupwiegend op en neer gaan, de individuele poses op alle hoeken van het podium, een zanger die oproept tot meezingen en handjes in de lucht, de refreintjes die alleen ondersteund worden door drums en waarbij het audience-participation time is, en een extra lang getrokken versie van Welcome to the Jungle waarbij het publiek flink opgehitst wordt. Dit jonge gezelschap weet de vroege vogels vanavond in de 013 te overrompelen met een dynamische show waar de energie vanaf spettert, en waarbij er alles aan gedaan wordt om het publiek te vermaken: de interactie met de zaal is off-the-scale.
Als we een setlist met zeer toegankelijke nummers waaronder I will be king, Sex is war, Six feet under en Addicted to metal hebben gehad is het met de waanzinnige uitsmijter Money, sex and power toch gedaan met het optreden. Het is een waanzinnig optreden waarin een groep van 5 sympathieke muzikanten de jaren 80 weer aan je voorbij laten komen met die heerlijke over-the-top metal van weleer. Dit optreden gaat hoog scoren bij de verrassingen van dit jaar, dat staat vast!

[singlepic id=19181 w=320 h=240 float=right]Totaal anders klinkt het als het Amerikaanse gezelschap Huntress rondom ex-playmate Jill Janus aan de beurt is. Minder glam en meer heavy: nummers die leunen op snelheid, maar gedragen worden door relatief langzame zang: het is een aparte combinatie om te horen. Zangeres Jill doet er alles aan om vooral zo dynamisch over te komen, en bij vlagen doet het optreden aan Arch Enemy denken, hoewel de strot van Angela natuurlijk gewoon een klasse op zich is…
Dat Jill playmate is geweest en niet bang is om zichzelf te laten zien blijkt ook al snel: gehuld in een strakke outfit is ze in allerlei wulpse houdingen op het podium en de monitorspeakers te vinden, tot groot genoegen van vele heren vooraan.
Toch begint het deze band na een tijdje op te breken dat het aan een heel belangrijk ding ontbreekt: interactie met het publiek. Het is alsof de band een show met en voor zichzelf speelt, het vonkje wil niet overslaan. Zeker met Kissin’ Dynamite is het contrast zo groot dat enthousiaste reacties vanuit de zaal na ieder nummer steeds schaarser worden…

[singlepic id=19192 w=320 h=240 float=left]Als uiteindelijk Herman (gitaar), Sam (gitaar), Dave (drums), Vadim (keyboards), Frédéric (bas) en Marc (zang) oftewel DragonForce het podium betreden, is binnen no-time duidelijk wie heer en meester oftewel headliner van vanavond is. De unieke combinatie van speed en power metal uit zich in heerlijk in het gehoor liggende nummers waarin ruimte zat is voor de muzikanten om individueel hun kwaliteiten te laten horen. Dit doen ze afwisselend op diverse verhogingen op het podium, waarbij niemand een vaste plek heeft en zich van hot naar her begeeft. Dit ADHD-gedrag op het podium ondersteunt natuurlijk de aard van de muziek, anderzijds is het ook weer interactie met het publiek.
Geroep om meer na het einde van ieder nummer blijft dan ook niet uit, en in de voorste gelederen vormt zich een flinke pit voor wie zich geroepen voelt voor een potje sportief op elkaar inbeuken. In een volgelopen zaal van de 013 (het balkon is dicht, de zaal is niet uitverkocht) heerst een top stemming van opener Holding on via Heroes of our time, Seasons, Fury of the storm, Die by the sword, Operation Ground and Pound, Fields of Despair, Throught the fire and flames en Cry thunder tot afsluiter Valley of the Damned.

[nggallery id=1611]

[nggallery id=1612]

[nggallery id=1613]