Het is alweer vier jaar geleden dat het laatste studioalbum verscheen van Dropkick Murphys. De fans hebben dus even moeten wachten maar wat mij betreft was het wachten het dubbel en dwars waard. Ditmaal hebben de blue collar helden voor een conceptalbum gekozen. En wie denkt dat dit niet geschikt is voor de mannen uit Boston komt bedrogen uit.

Het gehele album draait om de (fictieve) Ierse immigrant Cornelius ‘Connie’ Larkin. In dertien pakkende folkpunksongs kijkt de beste man terug op zijn leven. Het album steekt sterk van wal met de opener ‘Hang ‘Em High wat mij sterk doet denken aan ‘For Boston’, het intro op Sing Loud! Sing Proud! Opnieuw worden op dit album alle mogelijke instrumenten ingezet. Denk daarbij uiteraard aan trekzak, doedelzak, banjo en een mandoline. Alhoewel de band echt een live- en feestband is (als je de kans hebt GA ze eens zien!) is de stijl die op dit album gehanteerd ingetogen.

De punk die we van de oude albums (bijvoorbeeld the Gang’s All Here) gewend zijn maakt langzaam aan plaats voor meer en meer folk. Hierdoor komen veel nummers in de hoek te liggen van wat bijvoorbeeld The Pogues en Flogging Molly spelen. Vroeger speelden de mannen punk met folkinvloeden. Tegenwoordiger is de aandacht verschoven en is de band meer bezig met folk. En punkrockelementen uiteraard. Begrijp me niet verkeerd. Er is absoluut niets mis mee. De muziek is kwalitiatief van een hoog niveau en ook tekstueel zijn ze wederom sterk.

Leuk om te horen dat er gastmuzikanten zijn die hun bijdrage leveren. Naast Chris Cheney (The Living End) en Fat Mike (NOFX) neemt niemand minder dan de ultieme working class hero Bruce Springsteen op het oude ‘Peg O’ My Heart een deel van de zangpartijen voor zijn rekening. Helaas vind ik wel dat deze samenwerking iets beter had gekund. Maar een gegeven paard kijken we niet in de bek  dus kan ik alleen maar zeggen dat ik erg blij ben met deze bijdrage van The Boss. Gekke bijnaam overigens voor een working class hero, maar dat terzijde.

Alhoewel het album over het algemeen een stuk milder is, is de sound en zijn ze teksten toch heel herkenbaar. De mannen blijven trouw aan hun roots. En alleen dat is al een reden om dit inmiddels zevende album aan te schaffen.