2014_06_08_IMG_002552
Voor het eerst in Tivoli Vredenburg, voor zowel Ed Kowalczyk als ik…van de gezonde spanning die ik heb is er bij Ed niks te bespeuren. Net terug van Pinkpop (daar gesteund door het Noordpool Orkest), laat de voormalig leadzanger van “Live” zien dat hij zijn hand niet omdraait voor zowel festivals als de popzalen in Nederland. Hij komt terug van een groots bestaan in de band “Live” en moet opnieuw zijn sporen verdienen.

Deze keer speelt hij met zijn nieuwe band integraal het succesalbum “Throwing Copper” (ter ere van het 20 jarige bestaan van het album) aangevuld met hits van zijn soloalbums “Alive” en “The Flood and the Mercy”. Na dit concert treedt Ed Kowalczyk ook op in de Melkweg en de Oosterpoort. Saillant detail, drie voormalige leden van de band “Live”, samen met twee leden van “Candlebox” hebben als “The Gracious Few” in 2011 reeds de Melkweg bezocht,  met verve.

Rond 19 uur aangekomen is het ietwat chaotisch bij de kassa waardoor ik niet helemaal vooraan kan staan. De fans van het eerste uur staan geduldig te spelen met hun smartphones om de tijd te doden tot half negen. Het balkon stroomt redelijk snel vol, echter de zaal zelf nog niet. Zou Ed Kowalczyk aan populariteit ingeboet hebben door de vervelende “scheiding” met de band “Live”? Integendeel; rond 20:00 uur stroomt de zaal goed vol en merk ik op dat hij een schare trouwe fans heeft welke hem nooit in de steek zal laten.

Een chique kw2014_06_08_IMG_002830artiertje te laat komen twee gitaristen, waarvan één ook songwriter is, vergezeld van een drummer op om nog even de laatste hand aan de soundcheck te leggen. Na een muzikaal intro van pakweg een minuut of twee komt de man van de avond op, kaal zoals altijd en in zwarte kledij met bijpassende sneakers, en begint gelijk aan het eerste nummer “The Dam at Otter Creek”. Nadat “Selling the Drama” ingezet wordt is het duidelijk, dit wordt een goede avond. Zijn kenmerkende stem laat je misleiden dat je nog steeds naar de band “Live” zit te luisteren. Is het de bevestiging dat hij toch de “olie” van de machine “Live” was?

Met energieke bewegingen probeert Ed vanaf het begin gelijk het publiek, wat voornamelijk uit dertigers en veertigers bestaat (met hier en daar een uitzondering naar boven en beneden), mee te krijgen. Met niet heel veel succes, slechts een klein aantal vooraan voert zijn bevelen, bestaande uit handbewegingen en meezingverzoeken, uit. Het doet niets af aan de sfeer. Het blijft een feest van herkenning en de gehele plaat wordt bijna met dezelfde flair gespeeld als hij dat met “Live” deed. Het voelt alleen jonger, het gevoel dat het albums “T2014_06_08_IMG_002854hrowing Copper” 20 jaar geleden is ontstaan is er niet. Het lijkt niet routinematig, wat het echter met vier concerten in Nederland binnen een week onomstotelijk wel moet zijn. Aan de andere kant is Ed Kowalczyk zelf volwassener geworden, nog wel energiek maar met gepaste mate en horende bij de muziek. Met één uitschieter, een tripje van het podium naar de trap richting balkon. Het ging hem ogenschijnlijk moeilijk af en mogelijk realiseerde hij toen dat zijn “glory days” inderdaad 20 jaar geleden waren.

De verplichte kennismaking van How are you en Hello Utrecht vinden plaats en de trip down memory lane dendert onverstoord verder. Af en toe legt Mr. Kowalczyk nog wat uit over de oorsprong van de liedjes. Het kan aan mij liggen maar ik kon hem niet erg goed verstaan, akoestiek of zijn overdone Amerikaanse accent, ik laat het in het midden. Ach hij is hier ook niet om te praten immers.

Richting het einde van het album gaat het publiek (en de band) goed los op het nummer “Stage”. Nog net voor de encores wordt de band nog voorgesteld. Het lijkt vooral op een formaliteit, want Ed Kowalczyk staat zijn mannetje maar bovenal is hij het mannetje.

De tour draait om hem, de fans weten het, de band weet het, hij weet het.

Setlist:

The Dam at Otter Creek
Selling the Drama
I Alone
Iris
Lightning Crashes
Top
All Over You
Shit Towne
T.B.D.
Stage
Waitress
Pillar of Davidson
White Discussion
Horse

Encores:

Overcome
Lakini’s Juice
Seven
Heaven
All That I Wanted
The Dolphin’s Cry