Normaal gesproken is hij gewend om op grote podia te staan voor duizenden bezoekers en daar flink te gaan staan rocken met zijn band Pearl Jam. Echter hebben we Eddie Vedder de afgelopen jaren ook leren kennen van zijn solowerk. De muziek die hij aanleverde voor “Into the Wild” werd enorm populair en zelfs mensen die nog nooit van Pearl Jam hadden gehoord werden gegrepen door zijn stem. Nu heeft hij onlangs een nieuw album uitgebracht, waarbij hij de ukelele centraal staat. Met deze “Ukulele songs” is hij op tour door de Verenigde Staten en doet hij allerlei theaters aan. Zo stond hij ook in New York in het Beacon Theatre en Rockportaal was er bij!

Bij binnenkomst in dit theater lijkt het er heel anders aan toe te gaan dan dat we in Nederland kennen. Er is een strenge controle en er wordt meteen duidelijk gemaakt dat er absoluut geen opnames gemaakt mogen worden. Dit is nog niet heel vreemd, want in Nederland wil dit ook wel eens voorkomen. Als we echter de zaal betreden wordt het allemaal toch wat spannender. Het personeel begeleidt de bezoekers praktisch helemaal naar de juiste stoelen en houdt op een afstandje iedereen in de gaten. Beacon Theatre is een schitterende schouwburg, waar “slechts” 2500 bezoekers welkom zijn.

Als we dan ook eenmaal onze plaats gevonden hebben begint praktisch meteen het voorprogramma. Glen Hansard mag openen en zet een uitstekende set neer. De zanger die natuurlijk bekend is als de zanger van The Frames en Swell Season speelt een akoestische set. Daar waar je zou verwachten dat het spelen van akoestische nummers misschien wel heel rustig zou overkomen komt bedrogen uit. Glen Hansard bewijst dat je ook behoorlijk hard op en een akoestische gitaar kunt spelen en is erg enthousiast. Hij vertelt tussen de nummers door dat hij erg blij is dat Eddie Vedder hem benaderde als supportact en kon het bijna niet geloven. Zijn set is behoorlijk gevarieerd en naast eigen werk komt er ook een nummer van Swell Season voorbij en waagt hij zich aan een perfecte coverversie van “Astral weeks”, wat natuurlijk van Van Morrison is. Glen weet dan ook de zaal prima op te warmen en in een prima sfeer te krijgen.

Het draait natuurlijk om het hoofdprogramma. Als Eddie Vedder dan ook rustig het podium betreedt wordt hij ontvangen door een groots applaus. Er verschijnen overal fototoestellen en mobiele telefoons in de lucht. Dit wordt absoluut niet getolereerd en de security is druk bezig met het aanspreken van elke bezoeker die zich niet aan de vooraf vertelde regels houdt. Elk gangpad wordt dan ook voortdurend in de gaten gehouden en het is vanaf het begin meteen duidelijk. Men wil deze show klein en intiem houden. Geen foto’s, geen opnames, slechts met een goede herinnering kan de bezoeker richting huiswaarts. Maar daarvoor moet er wel eerst gespeeld worden en Eddie Vedder trapt af met “Can’t keep”, wat van Pearl Jam is, maar ook op “Ukulele Songs” in een nieuwe jas is gestoken.

De setlist vanavond is er een met een behoorlijke variatie. Het begin mag voornamelijk de promotie van het nieuwe album genoemd worden. Eddie is goed bij stem en gewapend met zijn ukelele lijkt het allemaal vrij gemakkelijk te gaan. Stiekem sluipen er wat foutjes in en normaliter kan hij de leden van zijn band de schuld geven, maar nu ligt het echt aan hem zelf. Hij kan er wel mee lachen en tussen de nummers door worden de bezoekers getrakteerd op mooie verhalen. Het Beacon Theatre is werkelijk een heel mooi theater en aan de zijkanten staan diverse beelden, die steeds verder naar achter steeds hoger worden. Eddie grapt dat hij graag wel als Spiderman van beeld naar beeld zou willen springen en zo uiteindelijk op het balkom verder kunnen spelen. De verhalenverteller maakt er een mooie happening van en eigenlijk kan hij voor de vele fans weinig verkeerds doen. Als dan ook Pearl Jam-nummers  “Around the bend”, “I am Mine” en “Off he goes” is het publiek helemaal om. Zijn naam wordt dan ook vaak gescandeerd door het mooie gebouw.

Vervolgens wordt toch weer een rustig blok benaderd, maar ditmaal niet enkel op een ukelele of een akoestische gitaar. Eddie Vedder wordt versterkt door een groep strijkers en zo blijken dat “Lukin”, “Just Breather” en “The End” het ook op deze manier prima doen. Er hangt kippenvel in de lucht. Kreeg men het al niet van deze mooie set, dan wel van het toegift, waarbij “Immortality” echt schitterend wordt uitgevoerd. Dit muzikale talent kan het ook als solist prima af. Het publiek wordt echter echt uitzinnig als plotsklaps acteur Edward Norton het podium betreed. Ook hij blijkt een prima noot te kunnen zingen en spelen. Vervolgens is het tijd om supportact Glen Hansard terug te halen om Eddie te komen versterken en even zijn de rollen omgedraaid. Glen Hansard speelt “Falling Slowly” van zijn band Swell Season en Eddie mag de tweede stem verzorgen. Zo zit de avond vol verrassingen. Eerder vertelde Eddie al over zijn contact met Bruce Springsteen. Nee, hij is niet aanwezig vanavond, maar wel spelen ze samen “Open All Night”. Het coveren van Bruce Springsteen in New York is simpelweg punten scoren, want The Boss is erg populair in deze stad. De set van vanavond wordt afgesloten met “Porch” en het publiek zingt luidkeels mee. Hoewel het vanavond een zitconcert betreft kan men de laatste nummers echt niet meer blijven zitten. Iedereen staat en klapt en zingt mee. Een geweldige sfeer en mooi om te zien hoe Eddie Vedder de zaal in zijn eentje op zijn kop zet!

Echter blijkt het er toch nog niet helemaal op te zitten. Een schitterende versie van “Hard Sun” komt voorbij. Dit nummer wordt meteen door het publiek herkend en iedereen zingt wederom mee op dit nummer, wat natuurlijk van “Into the Wild” komt. Vervolgens verlaat Eddie wederom het podium, maar komt nog eenmaal terug Op “Ukulele Songs” eindigt hij met hetzelfde nummer als dat hij op deze avond eindigt en velen nemen dan ook “Dream a little Dream” mee naar huis…….