puddlesAls om zeven uur de deuren open gaan stroomt de zaal al snel vol. Drie kwartier later, wanneer iedereen denkt dat het voorprogramma gaat beginnen, verschijnt van achter uit de zaal een clown (Puddles) met een lantaarntje. Niemand heeft enig idee wat er gaat gebeuren. Dat wordt al snel duidelijk als hij het podium op klimt en begint te zingen. Wat de dame verkleedt als aap er later bij doet is mij niet duidelijk, maar leuk en vermakelijk is het wel.

Door deze act begint het optreden van de uit New Jersey afkomstige singer-songwriter Nicole Atkins om kwart over acht ipv de geplande half acht. Zoals ze daar op het podium van een uitverkocht Paradiso staat lijkt ze de ideale schoondochter. Het meisje waar elke jongen verliefd op wordt. Maar gelukkig geen zoete zwijmelliedjes. Met haar stevige songs en prachtige stem weet ze het publiek een half uur lang te boeien. Amsterdam is awesome, vindt Nicole. Nou hebben we dat wel vaker gehoord, maar ik wil er deze keer aan toevoegen: Nicole, you are awesome.

Eindelijk is het dan zover. Eels is de Amerikaanse band rondom singer-songwriter Marc Everett (artiestennaam: E). Vanaf 1993 werkt E samen met Jonathan Norton en Tommy Walter aan het indrukwekkende oeuvre van de band Eels. De muziek varieert van rustige pop tot stevige rock, met invloeden van de blues. Maar het meest opvallend blijven toch de melancholieke en vaak droevige teksten van frontman E.

Dit is de laatste in een reeks van drie uitverkochte avonden. Vijf mannen met zonnebrillen en gekleed in trainingspakken verschijnen op het podium. Wat verder opvalt is de opstelling op het podium. De drummer en E bevinden zich aan de zijkanten van het podium terwijl de drie gitaristen zich in het midden hebben opgesteld.

De set begint met de stevige nummers Bombs Away en Kinda Fuzzy waarbij E vol overgave de maracassen schudt. Voor de melancholieke kant blijkt de rest van de avond weinig ruimte. Dat de meligheid er deze avond vanaf druipt blijkt al snel als E de bandleden trakteert op een nederlandse lekkernij, de stroopwafel.

Niet alleen de bandleden kunnen er van genieten, regelmatig worden de verpakte stroopwafels door E de zaal ingeslingerd. Zelfs de mensen op het balkon worden niet vergeten.

eelsDe bandleden hebben er ook onderling zichtbaar plezier in en frontman E in het bijzonder. Gas terug nemen gebeurt zelden. Naast de rustige nummes In My Dreams en On The Ropes komen covers van Fleetwood Mac (Oh Well), Bette Middler (Wind Beneath My Wings) en The Small Faces (Itchycoo Park) voorbij. Dit waren niet de enige covers die vanavond voorbij kwamen. Eerder al op de avond coverde Nicole Atkins Crying van Roy Orbison.

Er valt deze avond ook nog wat te vieren en dat is dat E en gitarist The Chet al tien jaar samen muziek maken. Dat gebeurt op ludieke wijze. Onder een toeziend oog van vier schaarse geklede ‘prostituees’ worden E en The Chet met een ‘Ja, ik wil’ in de echt verbonden.

Tegen elf uur komt er een eind aan de lange avond. Vier uur lang op nagenoeg dezelfde plaats staan in een afgeladen Paradiso is zelfs voor mij wat te veel. Nog maar een stroopwafel dan ?