Psychedelische rock heeft altijd een sterke hang naar de jaren zeventig. Al is het maar omdat de muziek uit die tijd zwaar beïnvloed (b)leek door drugs. Dan wordt het vanzelf psychedelisch. Het uit Duitsland afkomstige Electric Moon probeert diezelfde sfeer op te roepen, maar blijft wat betreft intensiteit een beetje op veilig spelen. Zonder overigens dat het grotendeels instrumentale “Lunatics” begint te vervelen. Het is immers heerlijk trippen op een scheurend wah wah gitaargeluid ondersteund door praktische drum en bas partijen. Ondanks dat de meeste nummers over de tien minuten en twee keer zelfs rond de twintig minuten klokken blijft de aandacht gefocust op wat komen gaat. Dat is een kunst op zich. Klein minpuntje is de Eric Burdon cover van ’Hotel Hell’. Zangtechnisch komt het niet helemaal uit de verf en hoewel het een welkome afwisseling is van de psychedelische instrumentale nummers is het maar goed dat dit nummer slechts 5:30 minuten klokt. De positieve overtreffende trap van het eigen kunnen wordt pas geboden in de tweede helft van het afsluitende ‘Moon Love’. Daarin is het samenspel tussen instrumenten en fluisterende vrouwenstem een echte psychedelische orgie. Had dat maar meer en eerder gedaan. Het had de totale score van dit album flink verhoogd. Het geeft echter vertrouwen in de toekomst van Electric Moon. “Lunatics” is een prima middenmotor. Net niet psychedelisch en verrassend genoeg om te verbazen, maar wel kwalitatief goed genoeg om fans van het spacerock genre te bekoren.