Elle Bandita coverDe vormgeving van het hoesje en cd boekje zegt al veel over deze cd. Een zwart hoesje en cd boekje waarbij het boekje in tweeën is gedeeld. Op de achterkant van het cd hoesje staan de nummers aangegeven, eigenlijk met klassieke indeling van twee kanten van een LP.

Boven de eerste zes nummers staat een symbool van een maantje met de bolle kant naar boven. Boven de tweede rij nummers (5 in totaal) staat een maantje met de bolle kant naar beneden. Het boekje laat zich alleen op 2 manieren lezen, na de eerste zes songteksten moet je het boekje omdraaien om de laatste vijf te kunnen meelezen. Een interpretatie laat ik graag aan de lezers en luisteraars over. Is het ying en yang? Positief en negatief? Licht en donker? Het is in ieder geval niet direct een toegankelijke cd met vrolijke luisterliedjes. De teksten zijn nogal duister en soms abstract, echter zonder depressief te zijn. Elle Bandita (synoniem voor Ryanne van Dorst)  is van het pure gitaarwerk overgegaan naar wat meer gevarieerde instrumentatie. Ze speelt veel zelf, Hammond, Syntesizer, gitaar, bas en zelfs een theremin. Haar stijl is zoals altijd lekker stevig, maar ook de vrouwelijke kant mag er zijn. En nummer als Black Hole deed me in het dromerige begin denken aan de ijle hoog zingende Kate Bush maar ontwikkelt zich mooi naar een echte rocksong.

How I Died is heeft een repeterende beat, Suzie Never Sleeps intrigeert door de verhalende tekst begeleid door een springerig ritme, en Axis of Evil is een ‘zwart’ liedje dat heel goed op dit album past. Bandita zingt goed, verveelt nooit en heeft met deze cd een album afgeleverd waar je je als luiteraar in kan vastbijten. Vaak draaien is het devies en dan zullen misschien niet alle teksten helemaal helder en transparant worden, maar dat maakt niet uit. Het is niet erg als er iets te raden overblijft.