[singlepic id=19778 w=320 h=240 float=left]De band Someday bestaat sinds 2008, en momenteel bestaat de volledige line-up uit een vijfkoppige bezetting. Vanavond zijn de bassist en de drummer echter niet vertegenwoordigd, en vertolken Karim, Woodrow en Maurice een intieme singer/songwriter set. Dit doen ze voor een nou niet bepaald volgelopen kleine zaal van de 013, maar op de een of andere manier hangt er een sfeertje alsof je in een jazzclub aanwezig bent: de muziek is zeker aanwezig maar staat allesbehalve hard en het publiek heeft oog en vooral oor voor de band: met een drankje in de hand wordt de relatief korte setlist die achtereenvolgens uit I want you right now, Addicted, Rolling Stone, Let love rule, You’re in my head en Hey bestaat gevolgd. Discussies tussen bezoekers zijn de opvallend afwezigen, en de laid-back sound vanaf het podium zorgt voor een heerlijk intiem sfeertje.

[singlepic id=19780 w=320 h=240 float=right]Allesbehalve laid-back is de opkomst van Elske DeWall en haar band: zonder poespas begint het optreden met het uptempo Jezebel, en wordt opgevolgd door Love me good, Let it go, Stone by stone, This game en Day like today. De weinige en korte gesproken intermezzo’s worden gebruikt om de nummers aan te kondigen, waarbij Elske spontaan de tel kwijt raakt van het aantal albums (twee!) welke ze intussen heeft uitgebracht. Hiermee heeft ze de lachers op haar hand, en weet ze een relaxte sfeer in de zaal te scheppen. Bij The Ground wordt ze geplaagd door een “kikker in de keel”, en moet ze na een mislukte aanzet overnieuw beginnen. De spontane manier waarop dit gebeurt en ze hierop inspeelt bij het publiek maakt haar erg ontwapenend: ze is duidelijk allesbehalve over het paard getild en geniet van de appreciatie van het publiek, maar ook van de interactie hiermee. Na een lange introductie omtrent Home Again kan dan de vraag aan het publiek toch ook niet uitblijven om allemaal wat dichter naar voren te komen: bij zo’n intiem nummer hoort geen afstand tussen de band en het publiek…
De set wordt vervolgd met Sorry, Sunny Day, Stains on my heart, Open road, It gets better, Promise en Brave, en hoewel enerzijds toegankelijkheid kenmerkend is voor veel van de nummers, is het toch de diversiteit die ervoor zorgt dat het optreden geen enkele minuut gaat vervelen. Haar stem, haar spontaniteit en laten we zeker ook niet de muzikale ondersteuning door haar band vergeten: het optreden begint sterk, blijft sterk eindigt sterk. Om het kort en bondig samen te vatten: een groots en tegelijkertijd intiem optreden voor een klein publiek. Dit smaakt naar meer!

[nggallery id=1672]

[nggallery id=1673]