Eindelijk, na drie maal cancelen staan de heren van Escape the Fate weer op een Nederlands podium. Volgens de band ligt het aan het label maar we weten wel beter. Kan men nog wel spreken van een band? Drummer Robert Ortiz is het enigste originele lid terwijl zanger Craig Mabitt, de opvolger van huidige Falling in Reverse-frontman Ronnie Radke, al enige tijd de lakens uitdeelt. Het zijn met name problemen binnen de band die aan de basis staan van de afgelaste shows. Maar goed, Escape the Fate komt in de Melkweg hun laatste album Ungrateful voorstellen. Weet de band nog te overtuigen?

Echt overtuigen kan het Californische New Years Day afgelopen donderdag ook niet. Voor het eerste voorprogramma staan er maar een paar rijen nieuwsgierig te zijn. Om de zaal vervolgens in gang te krijgen met zinnen als ‘Put your fucking hands up!’’ of ‘’Let me see those middlefingers!’’ werkt eerder averechts. Muzikaal klinkt het niet onaardig maar de band is te veel bezig met hun show. Muzikaal heerst er een horrorsfeertje over de songs met hier en daar een vleugje elektronica. Denk aan bands als Evanescence of Skillet. Gitarist Nikki Misery eist de aandacht meermaals op door zijn maniakale speelstijl. Vanwege de capriolen raakt zijn gitaarstrap los waardoor het geheel nogal onzuiver klinkt. Datzelfde geldt voor de stem van Ashley Costello. Haar rauwe strot mag er zeker zijn maar beïnvloed de stevige uithalen. Bekendste song Angel Eyes draagt ze vervolgens op aan alle lost souls.

nef-10

Publiek lijkt vanavond alles behalve lost en heeft zin om een feestje te bouwen. Laat dat maar over aan Glamour of the Kill. De grote zaal van de Melkweg raakt ondertussen voller en voller. Voor New Years Day was Amsterdam de eerste keer, het viertal van Glamour of the Kill stond eerder dit jaar nog samen met Heaven’s Basement in de Sugarfactory. De mannen zijn de laatste jaren flink aan het touren, inclusief het veroveren van de Verenigde Staten. Niet alleen gedurende de live optredens maar ook op de nieuwe plaat Savages kan je aan alles merken dat de band volwassener is geworden. Als enige van de drie bands vanavond bestaat GOTK nog volledig uit de originele bezetting. De rust op het podium, het samenspel onderling en de interactie met het publiek laat zien wat hard werken kan opleveren. De stoere looks blijven belgangrijk maar Frontman Davey Richmond, met vijf snarige basgitaar, bedankt overvloedig het publiek voor het enthousiasme. Opener Break van het nieuwe album zet met zijn meezingrefrein en stevige dubbele gitaren de toon. Avenged Sevenfold meets Papa Roach.

nef-15

Door het strakke samenspel en de manier waarop heeft de band de ruimte om grapjes te maken. ‘’The Only One is the gayest song we ever wrote, for Mike’s mum.’’, Leuk dat de gitarist zelf begint met een vingervlugge gitaarsolo voor zijn moeder terwijl Davey verder gaat met ‘’You Are the Reason I’m Your Son.’’ In november verschijnt de EP After Hours. Niet alleen heeft Glamour of the Kill daarvoor een nummer opgenomen met de zanger van Escape the Fate. Vanavond spelen ze Out of Control, origineel samen met Jacoby Shaddix van Papa Roach,waar ze vorig jaar mee in de 013 stonden. Duidelijk dat de Britten met het nieuwe materiaal aanvullend gebruik maken van elektronica en de bekende breakdowns om het publiek uiteindelijk volledig mee te krijgen. Tijdens afsluiter Feeling Alive neemt men dan ook graag deel aan de onvermijdelijke wall of death.

Niet Glamour of the Kill maar Escape the Fate had in de zomer van 2013 met Papa Roach moeten meekomen, maar ook toen heeft de band de tour afgeblazen. Gelukkig voor Esape the Fate dat voordat de band opkomt je met name de vrouwelijke tieners hoort gillen. Ze hebben duidelijk geduldig gewacht op het vijftal uit Las Vegas. Album Ungrateful heeft natuurlijk de pijn verzacht maar Escape the Fate was de laatste tijd meer in het nieuws vanwege de problemen binnen de band en de beef met voormalige frontman Ronnie Radke en zijn Falling in Reverse. Bovendien heeft Escape the Fate zanger Craig Mabbitt een eigen zijproject, the Dead Rabbits, waarin huidige bassist Alex Torres als leadgitarist fungeert en leadgitarist TJ Bell op zijn beurt de bass bespeelt. Intromuziek Choose Your Fate past bij de band, want wat is nou het belangrijkste voor ze? Laten we er maar vanuit gaan dat Escape the Fate boven alles staat.

etf-10

You’re Insane vliegt er gelijk stevig in met een driftige groove vol kickdrums en krachtig gitaarwerk. Een goede opener Deze tweede single van Ungrateful. Fans doen uitbundig mee maar tijdens Issues van de vorige plaat Escape the Fate gaat de zaal volledig uit zijn dak. Dankzij 10 Miles Wide en Gorgeous Nightmare blijven we bij het oudere werk. Helaas maar twee songs van het album Escape the Fate, door fans en pers beschouwd als het beste werk van de band. Naast het promoten van Ungrateful met maar liefst zeven nummers kiest de band vooral voor de publieksfavorieten. Men lijkt op safe te spelen. De band in deze samenstelling moet nog aan elkaar wennen. Ondanks de rockster poses en andermaal stoere outfits weten Craig Mabbitt en Co minder te overtuigen dan Glamour of the Kill. Gelukkig houdt drummer en enigste originele lid Robert Ortiz het ritme er stevig in en trekt TJ Bell op gitaar de aandacht naar zich toe. Zijn technische gitaarspel tijdens Live Fast, Die Beautiful, Ungrateful of afsluiter This War is Ours maakt indruk. Natuurlijk beschikt Mabbitt over een geweldige strot, maar om alle schuld van de afgelopen tijd bij je label neer te leggen. Vervolgens vragen of iedereen daarom de middelvinger wil opsteken is niet echt professioneel. De zanger maakt het nog wel goed door de nieuwe ballad Picture Perfect op te dragen aan de door heroïne overleden zanger van Scary Kids Scaring Kids. Als respons wordt de Melkweg verlicht met aanstekers en mobieltjes. Fraai.

etf

‘’I do declare Amsterdam. You are fucking awesome!’’, roept Mabbitt even later. Fans hebben de nieuwe plaat al goed onder de knie zo blijkt richting het einde dat bestaat uit drie songs van Ungrateful. Fire It Up en de titeltrack zorgen voor een volgende breakdown met ouderwetse hardcore. Lekkere grunts, daverende drums en fikse gitaarriffs zorgen voor een immense moshpit. Tijdens One for the Money mag iedereen op het podium verder feesten. Meiden rennen gillend naar voren terwijl gitarist TJ Bell op een van de monitoren rustig verder speelt. Streepje Eruption, stukje We Will Rock You. Binnen de kortste keren staat het hele podium vol en zien we even later Craig Mabbitt crowd surfend verder zingen. Dan te bedenken dat je voor 10 euro als VIP hen na de show kan ontmoeten. New Years Day en Glamour of the Kill doen dat gewoon gratis. Is dit het verschil tussen de drie bands? Muzikaal is er eigenlijk weinig verschil en dat mag Escape the Fate zich aantrekken. De tijd zal het uitwijzen. Ondertussen minder cancelen en meer optreden, ook in Europa!