[singlepic id=16861 w=320 h=240 float=right]Al ver voor het openen van de zaal ontvouwt zich al een flinke rij voor de ingang van poppodium 013. Zo te zien is Evanescence in hun afwezige jaren niet in populariteit gedaald. De avond is dan ook uitverkocht en gemengde zaal wacht vol verwachting op de show.

Ik bespeur twee generaties deze avond. De oudgedienden, die zo’n tien jaar geleden Evanescence ontdekten in het prille begin en de nieuwe generatie die vol overgave hun band voor het eerst zullen zien. Het is zo’n negen jaar geleden dat ik hier ook stond. Voor dezelfde band, met dezelfde verwachtingen…

Maar eerst warmt Cirrha Niva de zaal op. Na een bombastische entree, lijkt de kracht al snel in te storten. Het lijkt allemaal niet zo te lukken. De zanger doet verwoede pogingen om de zaal mee te krijgen, maar krijgt slechts wat bedenkelijke hoofdknikjes. Pas als er een gast’zanger’ komt om de boel wat op te peppen, lijkt er iets van leven in de zaal te komen. Cirrha Niva staat bekend als een progressieve metalband met invloeden van een rockopera. Het geheel klinkt wat rommelig, waarin de zang de boventoon voert in het afleiden van wat goed klinkt. Want muzikaal gezien zitten er stevige riffs en strakke drumpartijen in. De invloeden van een echte rockopera zijn duidelijk te horen, maar hij redt het lang niet naast de grote uit dat genre zoals Sebastian Bach. Later hoor ik dat ze op album beter uit de verf komen. Ik hoop het.

[singlepic id=16876 w=320 h=240 float=left]Gelukkig hoeven we niet lang te wachten want om negen uur precies dooft het licht voor de tweede keer deze avond. Ze starten direct met hun nieuwste nummer ‘What you want’. Al snel wordt duidelijk dat zangeres Amy goed bij stem is; ze lijkt geen valse noot te raken en ze schiet energiek over het podium heen. Zoals altijd ziet ze er weer prachtig uit. Menig vrouw slaakt een jaloerse zucht, menig man een ander soort zucht. De band is ouder geworden in de afwezige jaren, maar Evanescence is niets veranderd. De nieuwe nummers passen vlekkeloos tussen de oude nummers en daarmee plezieren ze de gehele zaal. Want er is ruimte genoeg voor oude nummers als ‘Going under’, ‘Imaginary, Çall me when you’re sober’ en de grootste hit ‘Bring me to life’, waarin, aan het publiek te horen, het overbekende aandeel van Paul McCoy toch wordt gemist. Amy blijft bescheiden tussen de nummers door en dat siert haar. Dat ze er zin in hebben blijkt wel uit de show die ze neerzetten. Flinke stevige nummers worden afgewisseld met het gevoelige ‘My immortal’ en het nieuwe ‘Lost in Paradise’.

[singlepic id=16877 w=320 h=240 float=right]Een bandlid dat vanavond speciaal de aandacht trekt is de drummer die meerdere malen zijn kunsten met zijn drumstokken laat zien. Slechts eenmaal laat hij er eentje uit zijn handen vliegen maar dat heeft niemand gehoord. Ook de overige bandleden vragen op hun eigen karakteristieke manier de aandacht voor hun spel. Muzikaal gezien zit het geheel dan ook strak en krachtig in elkaar. Niet vaak weet een band échte metal te mengen met gevoelige ballads die middels een lichtshow in een droomwereld worden neergezet. Het is onmogelijk om stil te blijven staan en voor de oude én nieuwe fans is het genieten geblazen. De teleurstelling is dan ook groot als na een klein uurtje de band het podium verlaat. Al snel wordt de vleugel voor de tweede keer het podium opgereden voor nog een laatste toegift maar een klein kwartier later is het dan echt gedaan. Na een geweldige show waarin ze hebben laten zien sterker dan ooit terug te zijn, is het vroegtijdig vertrekken het enige minpunt van de avond. Maar daarvoor geven we ze in de toekomst gráág nog een kans om dat goed te maken. Deze avond kan in ieder geval niet meer stuk.

[nggallery id=1421]

[nggallery id=1420]