[singlepic id=14499 w=320 h=240 float=left]Het bezoekersaantal bij The Rambler ligt bij een uitverkochte avond op zo’n 300 bezoekers. Ik heb er intussen vele concerten meegemaakt, van niet zo heel druk tot behoorlijk druk. Maar uitverkocht nog nooit. Dat Evil Conduct uitverkocht is had ik al vernomen, maar dat ik reeds bij de deur tegen een muur van mensen aan zou lopen had ik eigenlijk niet verwacht: de hele kroeg is van voor tot achter een grote mensenmassa. De grote aantrekkingskracht van de band op de skinheads is ook overduidelijk: bretels, ruiten bloesjes, vele tattoos en slechts weinigen die ooit een ‘bad hairday’ mee zullen maken zijn de overduidelijke vertegenwoordiging van de gemiddelde bezoeker vanavond. De DJ zorgt voor een lekker mix van punk / hardcore / oi uit de speakers, bier vloeit rijkelijk, kortom: het is eigenlijk gewoon een verdomd gezellige boel binnen!

De aftrap wordt gegeven door Bovver Boys: een zestal wat british ’80’s oi en streetpunk aan de man brengt. Het is meteen vol gas er op bij aanvang, maar op de een of andere manier is er bij het publiek toch nog een wat afwachtende houding te bespeuren. Er is wel wat deining in het publiek waar te nemen, maar eigenlijk voel ik me toch nog steeds veilig genoeg om plaats tussen de band en het publiek te nemen om wat foto’s te maken. Eigenlijk moet ik zeggen dat de band me heel erg weet te verassen: door 2 gitaristen plus een toetsenist is ‘veel van hetzelfde’ wat je toch bij veel bands hoort opvallend afwezig. Kortom: de avond begint al lekker verassend.

[singlepic id=14513 w=320 h=240 float=right]Van enige terughoudendheid van het publiek is al meteen bij aanvang van Evil Conduct geen sprake: de remmen van alle aanwezigen gaan meteen los. Shirtjes vliegen uit, nog meer tattoos worden zichtbaar, bier vliegt door de lucht en het publiek wordt één grote deinende massa, mensen die door de gladheid van de vloer (of toch gewoon een flinke bierconsumptie?) onderuit gaan worden door vele helpende handen overeind gezet en krijgen meteen een flinke duw mee om maar vooral lekker door te gaan. Voor de begeleiding van deze polonaise zorgt het drietal op het podium, waar eerlijk van gezegd moet worden dat de muzikale kunsten nou niet bepaald tot de meest briljante behoren: na een paar nummers begint het allemaal toch ook wel een beetje op elkaar te lijken. Maar goed, is dat ook niet een van de kenmerken? Belangrijkste is de greep wat de band op het publiek heeft, houdt en versterkt: het is een dik uur lang ‘audience participation time’ waarbij een van de sterkste punten van de band wel het ophitsen van het publiek is, waarbij nummers als Skinhead ‘till I die, Remember 81, No pain no gain en My skinhead girl hun uitwerking zeker hebben. Na afloop is duidelijk: deze avond gaat voor 2012 al de boeken in als een van de toppertjes van The Rambler!

[nggallery id=1206]

[nggallery id=1207]