[singlepic id=12206 w=320 h=350 float=left]Het is acht uur. Het is erg rustig. Singer-songwriter Jonah Matranga heeft de eer om af te trappen op deze woensdagavond. Er staan gitaren klaar en een drumstel maar vooralsnog begint hij alleen met zijn akoestische gitaar. En een soort van sampler waar hij een simpel doch pakkend deuntje uit weet te toveren.  Alhoewel de zaal nog steeds erg rustig is lijkt dat zijn enthousiasme niet te temperen. Integendeel. De beste man stuitert van de energie. Nadat hij solo de eerste song ten gehore heeft gebracht komt de rest van zijn band op. Ondanks het feit dat Jonah het alleen best af kan komt de muziek vele malen beter uit de verf met snerpende gitaren en drums. Diegenen die al aanwezig zijn schijnen het werk van de singer-songwriter te kennen, iets wat ik helaas van mezelf niet kan zeggen. wat ik wel kan beamen is het feit dat de muziek aanstekelijk is en dat Jonah over een goede strot beschikt. Na een half uur wordt er plaatsgemaakt voor de hoofdact.

Face To Face mag voor een volle zaal hun kunsten gaan vertonen. Het is niet gek dat de zaal vol is aangezien het zeker vijftien jaar geleden is dat de mannen uit Californie in Amsterdam waren. De punkrockband bestaat al twintig jaar en heeft qua line-up wel een aantal veranderingen doorstaan. Het enige vaste bandlid door de jaren heen is boegbeeld  [singlepic id=12220 w=320 h=400 float=right] Trever Keith. De band kan tot de pioniers gerekend worden en heeft een grote invloed gehad op de punkscene. In 2004 kapten ze ermee om vervolgens in 2008 weer bij elkaar te komen. Dit heeft geresulteerd in het net uitgebrachte album ‘Laugh Now, Laugh Later’. Net over half negen gaan de lichten uit en komen de hevige getatoeëerde veertigers het podium op. Als de eerste tonen van ‘You ‘ve Done Nothing’ (afkomstig van het debuutalbum uit 1992!) de zaal ingeslingerd worden is de zaal in rep en roer. Er wordt een grote pit gecreëerd en de stagedivers en crowdsurfers zijn niet aan te slepen. Het publiek is gemengd en ook de jonkies onder ons weten alle nummers goed mee te zingen.

Na een paar nummers flink de beuk erin te hebben gegooid neemt frontman Keith even de tijd om te vertellen dat ze blij zijn om (weer) in Amsterdam te zijn. Uiteraard, die viel te verwachten. De band en dan met name Trever heeft veel interactie met het publiek. Grappen die gemaakt worden vallen in goede aarde bij de menigte. De leden van Face To Facemogen dan wel een jaartje ouder zijn, de energie zijn ze nog lang niet kwijt. Het lijkt aan de ene kant een routineklus maar dan wel eentje die met plezier gespeeld wordt. Doordat de mannen al tig platen op hun naam hebben staan is het niet lastig om een goede set samen te stellen. Zoals Trever al aangaf worden een paar nieuwe songs gespeeld. De rest is oud materiaal van voornamelijk de albums uit de negentiger jaren.

[singlepic id=12224 w=500 h=240 float=left]Alsof Keith gedachten kan lezen neemt hij even de tijd om aan te geven dat de jongen met het grijze shirt toch eens even moet kappen met stagediven en plaats te maken voor anderen. Meisjes mogen ook voegt hij er aan toe. Face To Face komt doen wat er van hen verwacht wordt. Korte, heftige punksongs worden achter elkaar door gespeeld zonder al te veel pauze en poespas. Als dan om half elf met de klassieker ‘Disconnected’ een einde komt aan het punkrockgeweld is er nauwelijks een uur verstreken. Enkele ogenblikken komen de rockers dan nog voor een nogal magere toegift van twee nummers. Face To Face doet wat het moet doen maar verrassingen blijven echter uit.

[nggallery id=1007]

[nggallery id=1008]