Faith_No_More_-_Sol_Invictus‘’I Started a Joke’’, zal Mike Patton gedacht hebben bij de eerste geruchten van een Faith No More  reünie. Serieus overkomen is nooit zijn sterkste kant geweest. Origineel lid Billy Gould en  bruiloft van Roddy Bottum, waar alle leden aanwezig waren, zorgen in de media voor hoop op een  come back. In 1998 was het Faith no More sprookje ten einde, waardoor frontman Mike Patton (Mr.  Bungle, Fantômas, Peeping Tom, Tomahawk) en de rest van de band elk een eigen weg insloegen. Maar  kijk, na een uitgebreide Second Coming Tour sinds 2009 blijken de geruchten voor een nieuw album  serieuzer dan ooit. Nieuw materiaal wordt uitgebreid getest, het geloof lijkt definitief terug. Achttien  jaar na hun laatste album is Sol Invictus een feit.

Een van de eerste nieuwe songs heet ‘Motherfucker’ en werd tijdens Record Store Day’s Black Friday uitgebracht als single. Misschien niet het meest radio vriendelijke nummer, maar Faith no More heeft nooit moeite gehad om voor controverse te zorgen. Een middelvinger naar de muziekindustrie. Niemand heeft nog iets te zeggen over de band behalve zijzelf. Bassist Billy Gould duikt in hun eigen studio achter de knoppen met Matt Wallace (producer van de eerste vier FNM albums) voor de opname van Sol Invictus. De zevende plaat ligt in het verlengde van Album of the Year uit 1997. Opmerkelijk, na zo veel jaar klinkt de bekende Faith No More sound even fris als uniek in zijn soort. Album of the Year blijft een ondergewaardeerd album dat door de pers werd verguisd omdat het een nog breder geluid van de band liet horen. Iets wat niet aansloeg. Na zo veel jaar lijkt het alsof de heren nooit zijn weggeweest. Het herleven van oude tijden heeft blijkbaar voor genoeg inspiratie gezorgd. Faith No More staat niet bekend om zichzelf te herhalen.

Zonder deadlines of bemoeienissen hebben ze in alle rust aan een waardige opvolger kunnen werken. Iets waar ze zelf 100 % achter staan. Zo flirt de titeltrack kort met een vervolg op de afsluitende pianomelodie van doorbraakhit Epic. ‘’Where’s my faith?’’, vraagt, smeekt en fluistert Mike Patton met die flexibele stembanden van hem. ‘’Ain’t no grave gonna’ hold this body down. The sunrise is here to save us now.’’gaat hij verder in tweede single Superhero. Een vervaarlijk nummer dat het dichtst in de buurt komt van de gloriedagen tijdens the Real Thing en Angel Dust, begin jaren ’90. De gitaren op het album zijn echter niet meer zo aanwezig als in de tijd van Big Jim Martin maar in combinatie met het ruim aanwezige, klassieke pianospel werkt Jon Hudson’s inbreng op gitaar als vanouds. De hevig groovende ritmesectie en Patton’s dreigende stem, van zuivere uithalen tot nerveuze uitbarstingen, laat een herboren band horen.

Sunny Side Up past prima bij het latere werk van de band. Beetje croonen, een plotse hartenkreet, de vertrouwde combinatie van piano en het skanky gitaarspel. ‘’Such a lovely way to start the day.’’ De songs blijven ondanks het wispelturige van Patton vrij positief. Seperation Anxiety mag wat ritalin gebruiken voor het zenuwachtige gitaarwerk, maar zou zo maar kunnen gaan over de vroegere ergernissen binnen de band. Mike Patton kan het natuurlijk niet laten om een paar keer flink tegen de maatschappij te trappen. Halverwege de americana van Rise of the Fall gaat Patton weer heerlijk wild te keer en tijdens Black Friday komt hij met een duidelijke boodschap voor de consument. ‘’Buy it! Buy it!’’ Tekstueel stelt het misschien niet veel voor maar het is meer hoe de boodschap word overgebracht. ‘’I am more a person who works with the sound of a word than with its meaning.’’ zei een wijze Mike Patton ooit.

Na de eruptie van Motherfucker, ‘’Get the Motherfucker on the phone!’’, speelt een brullende, scheldende en verkondigende Mike Patton samen met zijn bandmakkers een berg frustratie van zich af. Hierdoor klinkt Matador hoopvol en ondanks de wat nerveuze pianomelodie werkt Faith No More zich via oppeppende drumritmes, aandachttrekkende baslijnen en scheurende gitaren richting een symfonisch slot. ‘’We will rise from the killing floor… like a matador.’’ Even gaat mijn gedachte uit naar die andere, unieke Californische alt metal band. Hoe zou het zijn met het nieuwe album van Tool? From the Dead sluit het album, met akoestisch gitaar en tromgeroffel, op rustige en passende wijze af. Faith No More is terug! ‘’Welcome home my friend.’’ Reken maar dat de band tijdens Pinkpop en Graspop een warm ontvangst mag verwachten. Faith No More blijft vooral een live band en in bloedvorm, zoals op Sol Invictus, hoeven we niet langer meer te spreken van een reünie maar van een second coming.

[youtube id=”PWpQH8HMTss” align=”center”]