Deze zaterdagavond staat op de website van The Rambler aangekondigd als Female Rocks. Toen ik deze titel een tijdje geleden voor het eerst las, was mijn eerste ingeving een avond waarbij bands volledig uit dames zouden bestaan. En omdat dames toch een ondervertegenwoordigde groep zijn in de rock-scene, wekte dit de nodige nieuwsgierigheid op om te kijken of ze hun mannetje zouden kunnen staan. Opzoeken van de bands confronteerde mij echter met het feit dat ik er toch een beetje naast zat: de rode draad ‘female rocks’ moet vanavond geinterpreteerd worden als dat de blikvanger van iedere band een vrouw is, die daarnaast toch ‘gewoon’ omgeven wordt door heren.¬†Tweede verassende punt van de avond was het ontbreken van een gemeenschappelijke muziekstijl: drie verschillende bands, drie totaal verschillende soorten muziek. neo-psychedelische rock, popcornpunk en en versmelting van psychobilly/punk/metal is wat het publiek te wachten zou staan.

[singlepic id=12875 w=320 h=240 float=left]Als The Narcotic Daffodils de avond aftrappen, is het helaas nog niet zo druk in The Rambler als de organisator wellicht zou willen. Feit is dat Motorpsycho vanavond in de grote zaal van de Effenaar speelt, en de verwachting is dat een groot gedeelte van de bezoekers vanavond uit dit publiek zal bestaan. Jammer, want na een aarzelende eerste aanzet van het optreden (toch een beetje balen van de relatief lege zaal?) weet de band een heel verfrissende indruk neer te zetten: symfonische & progressive rock wordt afgewisseld met psychedelische rock, waarbij een niet onbelangrijke rol voor toetsenist Simon op Hammond & Wurlitzer is weggelegd. Het symfonische stuk kenmerkt zich door een flinke dosis toegankelijkheid, de nummers komen daardoor niet ‘moeilijk’ over zoals wel eens het geval kan zijn. Bij vlagen komt tijdens bepaalde stukken ook nog ‘the Clash’ in me op, en helemaal puntje op de i zijn de intro’s van dezelfde toetsenist, die gebruik maakt van een Sitar om nummers een werelds tintje te geven. Daarnaast zorgen Flupke (bas), Merlin (drums) & Hakim (gitaar) voor een strakke omlijsting van de zang van de Hongaarse Irene, en laat de band een verfrissende indruk op me achter van een gevarieerd optreden. Een mening, die ik om me heen op diverse plekken bevestigd hoor.

[singlepic id=12879 w=320 h=240 float=right]Van de complexe, lang getrokken nummers van The Narcotic Daffodils is het ineens omschakelen naar de popcornpunk van MIAOU: korte nummers, ontdaan van alle complexigheid, maar lekker en pakkend aan de man gebracht. Het ‘female rocks’ element in deze samenstelling is aanwezig in de vorm van drumster Agathe Pagart. Vaste partner in deze tweemansformatie is gitarist Hendrik, maar live mag natuurlijk een bassist niet ontbreken. Hoewel Agathe dus letterlijk op de achtergrond zit, weet ze zich wel binnen no-time tot absolute aandachtstrekker van de band op te werken. Begint ze het optreden nogal ‘tuttig’ met braafjes opgestoken haar, het duurt niet lang voordat dit los valt, en ze eigenlijk steeds wulpser overkomt en de aandacht van in ieder geval het mannelijk deel van de aanwezigen op zich weet te vestigen. Gelukkig is dit geen compensatie van de muziek, maar duidelijk onderdeel van de act, waarin naarmate de setlist verder afgewerkt wordt steeds duidelijk wordt wat deze band met hun ‘popcornpunk’ bedoelt: rock ‘n’ roll, franse chansons & punk. Hoe divers kan je zijn? In overeenkomst met de eerste band weet deze dus ook een verfrissende indruk achter te laten, ook nu weer door een gedurfde mix van stijlen, wat garant staat voor een uitblijven van een dertien-in-een-dozijn geluid.

[singlepic id=12891 w=320 h=240 float=left]Het mooie van de avond is: het durven mixen van stijlen zet zich ook voort in de derde en laatste band. Gedurende de vorige act is het steeds drukker geworden: een teken dat de optredens in de Effenaar afgelopen zijn. Hoewel niet overvol, heerst er intussen wel een gezellig sfeertje als zangeres Killie Sonics en de rest van Hellsonics beginnen. Deze band trekt alle registers open: rockabilly, psychobilly, punk en metal worden hard en strak op het publiek losgelaten. Reeds voor het optreden zie ik de naam van ‘Cenobites’ op het shirt bij een van de bandleden staan, en dat is ook de band waar ik meteen als eerste aan moet denken. Ook als enige trouwens, van alle bands die ik intussen gehoord heb ken ik er geen een die deze mix maken. Van support acts en een headliner is vanavond eigenlijk geen sprake, maar het is wel duidelijk dat met de bands van vanavond Hellsonics de ultieme afsluiter is. Echter wel met een kleine kanttekening: er wordt gebruik gemaakt van een eigen geluidsman, welke perfect zal weten hoe de band moet klinken, maar welke geen ervaring heeft met de zaal. Helaas gaat hij iets te royaal met de master-schuifjes om en staat het geluid erg hard om nog vol te klinken: de gitaar is oververtegenwoordigd terwijl het fundament van de contrabas wat achterwege blijft, wat opvalt als je wat kritischer gaat luisteren. Maar ach, aan het enthousiaste ‘we want more’ van het publiek te horen valt het bijna niemand op, en als het al opvalt deert het hun al helemaal niet…

[nggallery id=1063]

[nggallery id=1064]

[nggallery id=1065]