Staind, Chris Cornell, Katatonia en een vleugje Robert Plant (Led Zeppelin). Kan het samen? Het Canadese Fen bewijst van wel. Progressieve rock met hoofdletter K. Zanger Doug Harrison heeft een groot bereik (die in zijn hoge uithalen soms doet denken aan Robert Plant, terwijl zijn rustigere stukken herinneringen oproepen aan Chris Cornell, Staind en Katatonia) en een band die prima weet waar men mee bezig is. Geen vuige rock, maar net niet glad gestreken nummers met een kop en een staart. Een prima luisteralbum die geen moment verveelt. Soms op het randje van de aalgladde Amerikaanse poprock, maar telkens met een verrassing in petto. “Trails Out Of Gloom” klinkt daarmee toegankelijk voor het grote publiek, maar het grote publiek zal er dan wel enige moeite voor moeten doen. Dit album bevat namelijk geen doorsnee hits, maar wel veel kwaliteit die blijft hangen. Meest toegankelijk zijn de mooie semi-ballad ‘Miracle’ en het vergelijkbare, gevoelige ‘Find That One’. Hoogtepunten noemen heeft eigenlijk weinig zin gezien de kwaliteit van alle nummers op dit album. Toch valt het op dat Fen op het einde meer en meer een eigen geluid krijgt waarin bovengenoemde invloeden langzaam lijken weg te ebben zonder dat het inboet aan kwaliteit. Luister maar eens naar het mooi opgebouwde ‘Queen Of The Mountain’, het rockende ‘End Of The Dream’ (met een tussenstuk waarin de sfeer middels een gitaarsolo langzaam veranderd en daarna ook weer net zo makkelijk terugkeert naar de rock van het begin) en de uiterst sfeervolle ballad ‘In Your Arms’. “Trails Out Of Gloom” bewijst dat er nog leven zit in progressieve rock. Voor fans en fijnproevers!