Flatfoot hoeveel? Alsof ik onder een kei heb gelegen de afgelopen jaren luister ik de beginnoten van ‘Escape’, het intro van het inmiddels vijfde studioalbum van de heren uit Chicago. ‘Flatfoot 56’ maakt folkpunk zoals Dropkick Murphys en Flogging Molly dat kunnen. Maar dan beter.

Het album kwam vorig jaar al op St Patricksday uit maar om de één of andere reden komt het album pas in ons land in februari uit. Zoals ik al aangaf bestaan de heren al meer dan tien jaar en hebben ze in hun thuisland hun sporen ruimschoots verdiend. Alhoewel Europa niet vies is van folkpunkbands als bovengenoemde en ook minder bekende bands is de bekendheid van Flotfoot 56 gering. En dat is naar mijn bescheiden mening geheel onterecht.

Flatfoot 56 klinkt namelijk een tikkeltje verfrissender dan de gevestigde ‘grote’ namen waar bij tijd en wijle de voorspelbaarheid hun parten speelt. Zo kan namelijk, als je goed je best doet, precies aanvoelen wanneer het tijd is voor de doedelzak, of de banjo, wat u maar wil. Uiteraard worden deze (en vele andere) instrumenten wel ingezet, maar niet op de manier zoals zij dat doen. Het stemgeluid van leadzanger Tobin Bawinkel is ook een pluspunt. Een heerlijke rauwe stem die goed past bij het genre en de teksten die gezongen worden. Uiteraard is het de ‘working class hero’ die centraal staat zoals we verwachten. Mooste voorbeeld hiervan is ‘Courage’, een heerlijke rauwe meezinger.

Het album heeft een sterk intro dat er voor zorgt dat je direct in de ban raakt. Snelle (folk)punknummers worden afgewisseld met mooie ballads en aanstekelijke meezingers. Ook een akoestisch (okay, dat is dan wel weer ietwat voorspelbaar) ontbreekt niet. Flatfoot 56 geeft in dertien nummers antwoord op de vraag of er leven is na Dropkick Murphys. En dat is een volmondige ‘JA’.