cover Flip Noorman Bellse PareseBellse Parese – idiopathische perifere facialisparese; verlamming van Bell; aangezichtsverlaming”

Flip Noorman (1988) is de speelman met het gescheurde gezicht. Het plotseling opkomen van de aandoening Bellse Parese zorgde ervoor dat zijn gezicht van het ene op het andere moment een tweedeling kende: de linkerkant was door een ontstoken zenuw tijdelijk verlamd geraakt en weigerde nog langer te doen wat van hem gevraagd werd, terwijl de rechterkant nog braaf in de pas liep.

Op Flips debuutplaat Bellse Parese (Bastaard Platen, 2013) wordt je als luisteraar met je neus op de feiten gedrukt: de geïnfecteerde schreeuwpoëet en de minnaar van het vrouwenhart zijn tot elkaar veroordeeld en niet van plan elkaar de ruimte te geven.

Het ene moment duivels en duister en het nummer erna weer lief en gevoelig. Flip is een man van uitersten, maar altijd is daar zijn virtuoos taalgevoel waarmee hij de liedjes steeds een extra laag weet mee te geven.

Het eerste deel van het album staat bol van duistere en vaak cynische nummers die sterk aan Tom Waits doen denken. De albumopener “Tijd te Koop” is daarvan een prachtig voorbeeld. “Ik Heb de Macht”  met het cynische ‘Sir YES SIR’ , “Alles van Waarde” en “Plafond” verraden een behoorlijk zwart wereldbeeld. In “Wie de Koe” met de onvergetelijke zin: ‘Wie de koe bij de horens pakt, kan haar niet meer melken’ toont Flip zich van een meer ironische kant.

Het tweede deel van de plaat is niet direct vrolijker, maar wel poëtisch en gevoelig, zoals in “De Afstand” met de prachtige zin: ‘Maar jij blijft de afstand tussen ik en wij’. “De Vogels”  is ook een lieflijk nummer, maar kent ook een dreigende ondertoon. “Het Schipperslied” is één van de hoogtepunten van het album, een schippersbalade en tegelijkertijd een liefdesverhaal verteld als een schaakpartij.

Langzaam” en “Jasmijnthee” sluiten het album teer en liefdevol af.

“Bellse Parese” is een echte luisterplaat, het is bijna kleinkunst en de muziek is veelal ondersteuning van de teksten. Het is een plaat met twee gezichten, die samen Flip’s verhaal vertellen. Flip tilt met zijn geweldige taalgevoel  zelfs het meest zoetsappige liedje uit boven de clichés die op de loer liggen.