Dilemma, op deze avond staan in Eindhoven 2 grote namen op 2 verschillende podia. In de Effenaar Life of Agony, in Dynamo Flotsam and Jetsam. Een moeilijke keuze, en uiteindelijk besluit ik toch voor optie 2 te gaan en een bezoekje te gaan brengen aan Eric, Jason, Ed, Mark en Craig a.k.a. Flotsam and Jetsam.

[singlepic id=4711 w=320 h=240 float=left]Voordat het echter zo ver is, komen eerst nog 2 bands aan de beurt om het publiek op te warmen. De eerste band van vanavond is het uit Heerlen afkomstige trash metal quartet Paramite. Als ze het podium betreden, is de zaal nou nog niet echt overvol te noemen: het aantal kaarten, in de voorverkoop verkocht, is niet bijster hoog gebleken. Zou er toch flinke concurrentie van de Effenaar zijn? Anyway, met een flink enthousiasme beginnen de heren aan hun set. Het lukt ze niet om de aanwezigen van de bar los te rukken om vooraan een moshpit te beginnen, maar toch staat er een heftige wall of sound in de grote zaal van Dynamo. Af en toe mis ik het retestrakke in de nummers, maar laten we eerlijk wezen: de band bestaat pas sinds september 2008, dus in dat perspectief is er niks op aan te merken.

[singlepic id=4727 w=320 h=240 float=right]Wanneer Neurasthenia als tweede act van de avond het podium betreedt, dwingt alleen al het voorkomen van zanger/gitarist Neil respect af: groot, breed, veel haar en gekleed als een uit het verleden overgestraalde viking staat hij op het podium: een verschijning om U tegen te zeggen. Niet alleen zijn voorkomen dwingt respect af: ook het optreden van dit uit Italie afkomstige trash metal quartet is een genot om naar te luisteren. Lekker hard, en dat de heren toch net wat meer podiumervaring hebben dan Paramite blijkt uit hun retestrakke samenspel. Energiek worden de nummers op het podium losgelaten, waarbij het me vooral opviel dat er nergens een moment van verveling bij me opkwam: eentonigheid was nou net een van de dingen waar ’t aan ’t optreden volledig aan ontbrak, en gretig heb ik alles tot aan het laatste nummer geconsumeerd. Ook niet onbelangrijk: de zaal was zich langzaam aan met meer publiek aan ’t vullen.

[singlepic id=4733 w=320 h=240 float=left]Dan het moment van de headliner van de avond: Flotsam and Jetsam. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ’t meer hun naam was dan hun muziek die me heeft doen besluiten om naar Dynamo te gaan: afgezien van No place for disgrace ken ik eigenlijk helemaal niks van de heren. Een volledig onbevooroordeeld concertbezoek zullen we maar zeggen…

De band bestaat sinds 1983, we praten dus over 27 jaar ervaring met muziek maken. Dat was meteen na aanvang duidelijk: in kwaliteit van live performance ging dit weer een stapje verder dan de vorige band. Maar op de een of andere manier pakte dit optreden me toch niet zo als ik gehoopt had: na een tijdje kwam alles wel heel geroutineerd op me over, en begon mij toch een klein beetje een gevoel van “ik heb ’t eigenlijk wel gehoord” te bekruipen: ik had ’t idee dat alles toch wel heel veel op elkaar begon te lijken…

Wellicht dat de die-hard Flotsam and Jetsam fan een totaal andere mening over het optreden toegedaan is. Zoals gezegd: ik stond er met weinig voorkennis en geen vergelijkingsmateriaal, dus wellicht dat men mijn mening totaal niet deelt. Voor mij gold echter: grootste verassing was Neurasthenia. Een geweldig optreden!

[nggallery id=355]

[nggallery id=356]

[nggallery id=357]