De term “supergroep” is niet voor iedere band van toepassing maar in het geval van Flying Colors wel degelijk. Met in de gelederen o.a. drummer Mike Portnoy (Dream Theater), toetsenist/zanger Neal Morse (Spock’s Beard) en gitarist Steve Morse (Deep Purple) verscheen eerder dit jaar al het geweldige gelijknamige debuutalbum en maken de heren de hooggespannen verwachtingen op het podium van een volgepakt 013 ook meer dan waar. 

Maar Flying Colors is meer dan alleen deze drie grote namen. Ook bassist Dave LaRue en zanger/gitarist Casey McPherson laten een onuitwisbare indruk achter. Vooral McPherson blijkt  met zijn innemende persoonlijkheid en prachtige stem de verrassing van de avond te zijn en zorgt regelmatig voor de nodige kippenvel. Het geluid is werkelijk fenomenaal en dus staat niets een gedenkwaardig avondje in de weg. Want gedenkwaardig zou het worden.

Het plezier waarmee de heren op het podium staan is hartverwarmend. Ze hebben niets meer te bewijzen en doen dit vooral voor hun plezier en stralen dat ook uit. Portnoy is de gangmaker op het podium ondanks dat hij achter zijn drumstel zit. Hij heeft van alle bandleden het meeste contact met het publiek, is nog altijd een sensationeel goede drummer en een enorme persoonlijkheid. Bovendien bewijst hij deze avond ook nog eens behoorlijk te kunnen zingen. Er zijn maar weinig drummers die zo compleet zijn. Neal Morse lijkt de tijd van zijn leven te hebben en staat het hele concert met een brede grijns op zijn gezicht. Steve Morse (geen familie overigens) is een gitarist die technische perfectie weet te combineren met enorm veel gevoel. Ook dat is een zeldzaamheid.

De setlist is om door een ringetje te halen en mede door het verbluffend goede geluid is het optimaal genieten geblazen. Na twee nummers (Blue ocean en Shoulda coulda woulda) staat 013 al op zijn kop en valt de band een minuten lange ovatie ten deel. Van het debuutalbum komen o.a. Love is what I’m waiting for, The storm, Forever in a daze, Kayla, het door Portnoy gezongen Fool in my heart en Everything changes aan bod. Aangezien een album niet genoeg materiaal bevat om ruim anderhalf uur mee te vullen worden er ook nummers gespeeld uit het verleden van de afzonderlijke bandleden. Het mooie Can’t find a way is een nummer van McPherson’s band Endochine, Odyssey is afkomstig van Dixie Dregs (de band van Steve Morse en LaRue), Repentance (met Portnoy als zanger) is uiteraard van Dream Theater en Neal Morse mag zich uitleven in het prachtige Spock’s Beard nummer June. De meerstemmige vocalen van Morse, McPherson en Portnoy tijdens June zijn overigens geweldig zoals die eigenlijk het gehele optreden van hoog niveau zijn. Opvallend is ook de solospot van McPherson waarin hij een prachtige uitvoering neerzet van het zo vaak gecoverde Hallelujah, maar dan wel een versie die zich kan meten met die van Jeff Buckley. Hij weet 013 volledig stil te krijgen (waar maak je dat tegenwoordig nog mee?) en zijn stem gaat werkelijk door merg en been.

Na toegift Infinite fire lijkt het optreden voorbij te zijn en gaan de eerste bezoekers al weg. Toch komt de band als verrassing nog een keer terug voor een te gekke uitvoering van de Deep Purple klassieker Space truckin’. Dit zal niet alleen te maken hebben gehad met het enthousiaste publiek maar ook met het feit dat het concert is gefilmd voor een DVD release. Dat is goed nieuws. Zo kan iedereen straks nog eens nagenieten van het concert van het jaar!