In de jaren 70 was Foghat met name in Amerika een zeer succesvolle live act. En omdat ze daar zo succesvol waren hebben ze zich al die jaren ook voornamelijk geconcentreerd op Amerika en bleef het succes in Europe ver achter. Maar de energieke blues/boogie/rock van Foghat kent ook in Europa vele liefhebbers.

Na het overlijden van gitarist Rod Price en zanger/gitarist (en tevens boegbeeld van de band) Dave Peverett leek het einde van Foghat slechts een kwestie van tijd. Maar drummer Roger Earl dacht daar heel anders over. Samen met oudgediende Craig MacGregor op bas, gitarist Bryan Bassett als vervanger van Price en Charlie Huhn op gitaar en zang draait de band al jaren op volle toeren. En niet zonder succes. Vooral Huhn is een schot in de roos. Hij blijkt een waardige vervanger te zijn van Peverett. Niet alleen vanwege zijn uitstraling maar ook door zijn stemgeluid dat veel gelijkenissen kent met die van zijn voorganger. Op dit nieuwe album doet MacGregor overigens niet mee. Hij had tijdens de opnames andere verplichtingen en wordt vervangen door Jeff Howell.

Last train home is een ode aan de blues. Het album is een mix van eigen songs en covers. Ondanks dat de meeste nummers wel iets meer pit hadden mogen hebben druipt de ervarenheid er vanaf. Jammer is echter dat heren wat de covers betreft hebben gekozen voor wel heel erg “afgezaagde” nummers. Want wat valt er nog voor eer te behalen aan songs als So many roads, so many trains (Otis Rush), Shake your moneymaker(Elmore James, maar vooral bekend geworden door Fleetwood Mac) en It hurts me too(wederom Elmore James en al eerder door Foghat gecoverd).

Maar kwalitatief valt er weinig aan te merken op wat Foghat ons hier voorschoteld. Born for the road, Needle and spoon, Louisiana blues, het heerlijke 495 boogie(met een hoofdrol voor gastmuzikant Colin Earl op piano) en het titelnummer gaan erin als koek. Een andere gast op dit album is Eddie Kirkland die mee mag doen op zijn eigen nummer In my dreams. Kirkland is ook te horen op Good good day. Leuke nummers maar ook niet meer dan dat. Maar als bluesalbum is Last train home prima geslaagd.

Nu maar wachten op een album met eigen nummers waarop weer stevig gerockt gaat worden.  Tevens zal het bijzonder welkom zijn als de band eens naar Europa komt voor een tour!