Eerder dit jaar kwam voormalig Foreigner zanger Lou Gramm al op de proppen met een album en nu is het de beurt aan Foreigner zelf. Zonder Gramm dus, want hij en Foreigner baas/gitarist Mick Jones kunnen niet meer door een deur samen. Jones is overigens het enige overgebleven bandlid van de originele bezetting.

Het album van Gramm klonk wel aardig maar de vonk sloeg niet bepaald over. Helaas gaat die conclusie ook op voor Can’t slow down van Foreigner. Kwalitatief valt er weinig op aan te merken. Zanger Kelly Hansen is een prima vervanger voor Gramm en heeft vooral in de hoge regionen veel gelijkenissen met Gramm’s stemgeluid. De songs zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Het ontbreekt de nummers echter aan de nodige pit. Alleen het titelnummer, waar het album mee begint, is eigenlijk het enige echte rocknummer op deze cd.

En daar ligt nou net het probleem want er staan wel degelijk een aantal geweldige ballads op Can’t slow down. Maar omdat er zo weinig afwisseling is lijken veel nummers op elkaar en worden de goede songs een beetje ondergesneeuwd waardoor ze niet zo opvallen. En dat is jammer want nummers als Lonely, As long as I live en When it comes to love zijn geweldig. Maar met meer afwisseling door middel van een aantal stevige songs, waren deze nummers veel beter uit de verf gekomen.

De bonus cd bevat remixes van een aantal Foreigner klassiekers zoals Feels like the First time, Cold as ice, Hot blooded, Juke box hero en I want to know what love is. Het klinkt allemaal prachtig maar vreemd is wel dat ze gewoon de oude opnames hebben opgepoetst, inclusief de vocalen van Gramm. De nummers zijn dus niet opnieuw ingespeeld door de huidige band of ingezongen door Hansen waardoor het eigenlijk niks toevoegt aan de al bestaande uitvoeringen.

Can’t slow down scoort een ruime voldoende, maar dat is puur op basis van vakmanschap.