Omstreeks 13.40 wandelden wij over het bospad en onder de entree poort door het terrein op. “Wat is het terrein klein.”, is het eerste wat ik naar mijn hoofd krijg geslingerd. Als de persoon in kwestie enkele seconden later wordt verlicht met het feit dat Fortarock slechts 7.500 kaarten beschikbaar heeft gesteld volgt er een onbegrijpelijke blik. Het zou niet de laatste onbegrijpelijke blik van de dag worden, maar wel degene die het best te begrijpen valt. De line-up waar Fortarock haar 2012 editie mee in de boeken wil laten gaan is er voor ieder willekeurig metal fan eentje om de vingers bij af te likken. Deze line-up in combinatie met het ‘kleinschalige’ karakter, een fijne indeling van het sfeervolle en idyllische park Brakkenstein, de altijd plezierige metal festival bezoeker en het overheerlijke zonnetje doen vermoeden dat het een prachtige dag gaat worden. En warempel, zo geschiedde. [singlepic id=16815 w=320 h=240 float=right]

Na de aanschaf van de nodige bonnen en het eerste pilsje pikken we vanaf een afstand nog de laatste twee nummers van The Devin Townsend Project mee. Muzikaal steekt het meer dan uitstekend in elkaar en met de nodige dosis humor, wat ook niet anders kan met titels als ‘Bend It Like Bender!’ en ‘The Mighty Masturbator’, weet mijnheer het nog niet voltallig aanwezige publiek uitstekend te vermaken.

Over naar de eerste volle set van de dag. Op de Jagermeister stage lijkt het erop dat Nasum de zon vanuit de tent probeert weg te blazen. Vol overgave knalt de grindcore door de speakers. Waarschijnlijk niet in de minste plaats om de reden waarom de heren nog eenmaal bij elkaar zijn gekomen: het eren van de overleden frontman Mieszko Talarczyk en het vieren van het twintigjarig bestaan. Keijo Niinimaa van Rotting Sound mag de zware taak van zang op zich nemen en doet dit met verve. Hoewel niet voor iedereen weggelegd, gezien het nog wat timide publiek, weldegelijk een fijne set.

[singlepic id=16850 w=320 h=240 float=left]Trivium doet het op dat gebied stukken beter. Het toegankelijke, behapbare metalcore geluid van de Amerikanen klinkt erg fijn en betrouwbaar. Voorzien van een uitermate plezante tweede stem, bleek dit een van de twee revelaties van de dag. Dat er zo meerderen over denken mogen duidelijk zijn: de handen gaan de lucht in en voor het eerste deze dag wordt er luidkeels meegezongen.

[singlepic id=16839 w=320 h=240 float=right]Het stokje wordt vervolgens doorgegeven aan een ingenieus opgezet glam metal parodie. Want of je nu wel of niet de grappen en grollen van Steel Panther kunt waarderen (ondergetekende totaal niet), het werk wat dit collectief tot dusver heeft afgeleverd wordt her en der bejubeld door de pers. Strak blijkt het inderdaad. Evenals de spandex broeken. Nadat er na afloop van het tweede nummer ruim tien minuten lang tot in het belachelijke de meest flauwe grappen worden afgevuurd draaien wij om. Tijd om de bekers te vullen. Een afgeladen volle tent denkt er anders over en neemt het gretig tot zich.

[singlepic id=16742 w=320 h=240 float=left]Tijd voor nummer een van de twee aanwezige Big Four! Spijtig genoeg bleek het ook tijd om voor het eerst deze dag kennis te maken met het barslechte en zachte geluid bij de Monster Energy stage. Enigszins aan de linkerzijkant gepositioneerd komt de bas solo gedurende het eerste nummer letterlijk niet aan. Wij kijken elkaar raar aan, en besluiten ons geluk wat meer in het midden van het podium te beproeven. Hoewel het daar iets beter is,  zet het weinig zoden aan de dijk. Erg jammer voor de heren van Anthrax, want zonder aflatend enthousiasme wordt de ene naar de andere kneiter van het legendarische ‘Among the Living’ ten gehore gebracht. Een uitstekende set, maar dankzij het geluid weinig vermakelijk voor eenieder die zich niet in de pit wil mengen.

[singlepic id=16766 w=320 h=240 float=right]Waar Meshugga met een ietwat flauwe set aanvangt slaat dit na enkele nummers om. Helaas voor ons was er tegen die tijd al besloten om de voeding van de dag te verzorgen. Er wordt een niet geringe, en vooral niet goedkope,  bord vlees bij de BBQ tent verorberd om vervolgens aan de andere kant van het terrein Machine Head te mogen aanschouwen. Het bleek de domper van de dag. Allereerst het nog altijd slechte geluid. Dit terwijl we toch echt in het midden (en zelfs voor de FOH) stonden. Ten tweede de song keuze. Waar ‘Unto The Locust’ een meer dan goed album betreft, was het gezien de gemiddelde leeftijd van de aanwezige bezoeker geen slechte keuze geweest om wat meer ‘Burn My Eyes’ werk aan de setlist toe te voegen. ‘Davidian’ anyone? Als laatste komt de lichtshow totaal niet uit de verf in het zonovergoten park Brakkenstein. Zeer zonde, want zonder dat Machine Head er veel aan kan doen betreft het een weinig memorabele show.

[singlepic id=16818 w=320 h=240 float=left]Slayer heeft het wel mee. De duisternis. Het verbeterde geluid. De uitstekende setlist inclusief ‘Angel of Death’, ‘Hell Awaits’ en ‘Raining Blood’. De perfecte afsluiter van een geweldig Fortarock 2012.

Hier en daar zijn er een aantal zaken welke verbeterd kunnen worden (in het bijzonder het geluid), maar los daarvan een festival wat we niet mogen verliezen. Een geweldige locatie, puike line-up en uitermate strak en goed geregeld. Mijn complimenten en tot volgend jaar!

Kijk ook de samenvatting van Fortarock 2012 op youtube: http://www.youtube.com/watch?v=GoCRXXLRCO8

[nggallery id=1411]

[nggallery id=1412]

[nggallery id=1413]

[nggallery id=1414]

[nggallery id=1415]

[nggallery id=1416]

[nggallery id=1417]

[nggallery id=1418]

[nggallery id=1419]