Persoonlijk vind ik het altijd gezellig vertoeven bij PopEi in Eindhoven: de concertzaal en het bar / restaurant gedeelte zijn twee verschillende gedeelten. Je kunt dus afwisselend onderuit gezakt in een luie bank van een biertje genieten, om je vervolgens naar de concertzaal te begeven. Na afloop plof je weer in die zelfde bank neer, want het is niet zo dat een kwartiertje na afloop van de laatste band de deuren gesloten worden, je kunt nog lekker een tijdje blijven hangen. Dit aspect, in combinatie met de voor vanavond aangekondigde bands, zorgt er dan ook voor dat ik er zin in heb om een kijkje te gaan nemen: healing & easy listening / indie / emo staat er op de aankondiging vermeld.

[singlepic id=8154 w=320 h=240 float=left]Eerste band voor vanavond is het uit Tilburg afkomstige viertal Sofia Nero, wat zichzelf op hun myspace pagina aankondigt als een indie & (progressive) rock band. Vrij snel worden hun invloeden duidelijk: als een rode draad blijven de klanken van bands als Pink Floyd en Pearl Jam onwillekeurig in me opkomen. Zonder echter ook maar enigzins te insinueren dat de band een regelrechte copycat is: naast de hoorbare invloeden wordt er toch een duidelijk eigen sound neergezet. Dit alles verpakt in een strakke performance waaruit blijkt dat er toch veel live-performance bij de leden aanwezig is, en afgerond met een passende en aangename zang maakt dat het optreden muzikaal gezien te snel voorbij is. De band zal mainstream niet echt doorbreken, daarvoor maken ze (gelukkig!) niet echt de juiste muziek. Maar ik voorzie potentie voor deze band voor de groep liefhebbers van dit muziekgenre!

Hoewel muzikaal dik in orde, valt wel op dat de band (zeker in het begin) nogal ingetogen op het podium staat: nummers worden braafjes gespeeld, maar van interactie met het publiek is nog niet echt sprake. Dat de heren dit wel kunnen, blijkt halverwege het optreden, als iedereen een stuk losser komt en het geheel van muziek & show ineens een stuk dynamischer op het publiek overkomt. Misschien toch wat zenuwen?

[singlepic id=8166 w=320 h=240 float=right]Tweede band van vanavond is Fourteen Twentysix. Ontstaan in 2006 als een solo project van drummer Chris van der Linden, timmert de band intussen al wat jaartjes aan de weg om hun muziek aan de man te brengen, welke ze zelf omschrijven als: “donkere, emotioneel geladen nummers welke een intrigerende reis vormen en de radio-vriendelijke wergwerpmuziek vermijdt“. Een heel statement als je het mij vraagt!

Om te beginnen: deze band heeft het podium gedeeld met o.a. Turin Brakes, The Black Box Revelation en Denvis. Dat geeft al aan dat we niet met een beginnend bandje te maken hebben wat blij is dat ze een keer op mogen treden. Integendeel: waar de vorige band nog een verbeterpuntje op podiumpresentatie zou kunnen gebruiken, is duidelijk dat dit gezelschap zich hier helemaal thuis voelt. Geen geouwehoer, maar een attitude van “wij gaan jullie vermaken”, om vervolgens een setlist neer te zetten die geen minuut weet te vervelen. Qua muziek ligt deze band erg in één lijn met de voorgaande, wat erg prettig overkomt: er is geen complete culture shock van de ene band naar de andere, wat mij toch wel vaak opvalt.

Het valt op dat er duidelijk meer instrumenten dan bandleden op het podium staan. Deze staan er echter niet voor de show, maar worden ook allemaal gebruikt. Dit, i.c.m. met de zang van meerdere bandleden, maakt dat er geen moment komt dat ik het gevoel krijg “het allemaal wel gehoord te hebben”, maar gretig het ene nummer na het andere consumeer, om veel te snel te moeten horen dat het laatste nummer aangebroken is…

Kortom: een avond waar ik spontaan besloten heb om naartoe te gaan zonder enige voorkennis van de bands, en waar ik achteraf met plezier op terug kan kijken!

[nggallery id=667]

[nggallery id=668]