[singlepic id=15146 w=320 h=240 float=left]De carriere van Franck Carducci is niet gering: deze multi-instrumentalist (bas, gitaar, piano, drums enz.) schreef z’n eerste orgelmelodie reeds op z’n 5e. Hij gaat verder op gitaar en op z’n 14e begint hij z’n eerste rock band. Hij streeft naar muziek die enerzijds toegankelijk is, maar anderzijds ook diverse lagen en sferen heeft, en ontdekt zijn passie voor de progressieve rock. Tussen zijn 20e en 30e speelt hij in meer dan 20 verschillende bands, waarvan de stijlen variëren van funk tot soul en van pop tot rock.

Een droom komt uit voor Franck als hij in 2010 mag openen voor Steve Hackett (Genesis). Het gevolg van deze droom is een solo album: Oddity. Een album dan helemaal van hem zelf is: eerlijk, puur en zonder consessies. Het optreden vanavond staat dan ook helemaal in het teken van dit album.

Bij binnenkomst krijg ik te horen dat ik “Marilion meets Pink Floyd” te horen krijg, maar reeds snel neigt mijn eigen mening toch meer naar het oude werk van Genesis toen Phil Collins nog achter de drums zat en Peter Gabriel verantwoordelijk was voor de vocalen: complex, langgerekt, vol van tempowisselingen en verdeeld over diverse lagen klinken de nummers muzikaal erg indrukwekkend. Van een grote toegankelijkheid is geen sprake: het kost vaak even tijd om de nummers een beetje te doorzien.

Voor het optreden vanavond heeft Franck zich laten omringen door een internationaal gezelschap van muzikanten, waarbij het voor de gitarist de eerste keer is dat hij de nummers live mag vertolken. Hoe het met de rest van de band zit weet ik niet, maar ik betrap de band er af en toe op dat het in de complexe stukken niet altijd zo soepel en vanzelfsprekend gaat als het zou moeten. Wie hier echter doorheen prikt en een liefhebber is van progressieve en symfonische rock, die komt vanavond volledig aan zijn trekken.

Als eerbetoon aan Steve Hackett krijgen we ook nog een eigen interpretatie van Back in N.Y.C. te horen, maar helaas blijkt hieruit de complexiteit van de nummers van Genesis: het nummer komt niet echt over zoals het zou moeten. Afgezien hiervan kan ik achteraf toch alleen maar zeggen: petje af voor iemand die volledig zijn eigen weg gaat en hierbij ver uit de buurt van alle mainstream stijlen blijft!

[nggallery id=1264]