franz-ferdinandJammer dat Franz Ferdinand niet heeft gekozen om samen met collega’s van Editors, Arctic Monkeys, the Kooks en White Lies op Pinkpop te staan. Dat ze een echte festivalband zijn bewezen ze vorig jaar wel op Lowlands. Gelukkig stond het Schotse viertal in maart op Where the Wild Things Are. Eind deze maand sluiten ze de zaterdag van Best Kept Secret af. Tussendoor hebben ze tijd voor een intiem optreden in Paradiso. ”One of the best buildings in the world!”, aldus frontman Alex Kapranos.

Oprechte woorden van de zanger. Net als de muziek van Franz Ferdinand trouwens, dat met uitzondering van een elektronische uitstap hier en daar, altijd trouw is gebleven aan hun eigen sound. Zo bewijst ook opener ‘Bullet’ van de nieuwe plaat Right Thoughts, Right Words, Right Action. Hoekige gitaar riffs, gespeeld op die bekende wijze van Nick McCarthy. Hoog hangend, swingend en in rap tempo. Drums en bass zorgen mee voor de puntige postpunk liedjes. De teksten zitten bovendien onmiddellijk in je hoofd waardoor je niet kan stil staan en gaat meezingen. Het duurt eventjes voordat het publiek in beweging komt. Ondanks de lovende woorden van Alex over het voorprogramma Rats on Rafts, wisten de Rotterdamse kraut-rockers het publiek nog niet echt warm te krijgen. Daar leent de experimentele post-punk zich dan ook niet zo voor. Toch is het altijd weer een beleving om de band rondom frontman David Fagen te zien. Met weinig licht gaat de band volledig op in hun muziek. Koppies naar beneden en spelen maar.

Nee, pas vanaf ‘the Dark of the Matinée’, van het titelloze debuut dat dit jaar 10 kaarsjes mag uitblazen, gaat het publiek los. Leuk om bij de eerste tonen te merken dat het publiek al weet wat er gaat komen en zich vervolgens volledig verliest in de songs. Onvoorstelbaar hoe veel hits Franz Ferdinand ondertussen op zijn naam heeft staan. Ze zijn misschien even weg geweest maar heel wat nummers hebben ondertussen ergens een plekje in ons bewustzijn veroverd.

Bijna de gehele nieuwe plaat komt voorbij, maar passen prima in de greatest hits setlist. Songs als het funky ‘Evil Eye’, ons de hele avond in de gate houdend via de drumkit, met die gejaagde gitaren en het onheilspellende synthwerk. Dat het kalmer kan bewijst het viertal met het lieflijke ‘Fresh Strawberries’. Vol ongepolijste samenzang, gesteund door het publiek. Opvallend aan de songs zijn de pianoriedeltjes van Nick. Tijdens ‘Can’t Stop Feeling’ legt hij zijn gitaar opzij om achter de keys te flirten met ”I Feel Love”. De rest van de band speelt er slim op in, Alex blijft de tekst zingen van hun eigen nummer maar iedereen zit met die Giorgio Moroder beat en de stem van wijlen Donna Summer in gedachten. Het tedere ‘Brief Encounters’ zorgt voor een mooi rustpuntje halverwege de set. Drie minuutjes voor band en publiek om op krachten te komen voor een ijzer sterk slot.

Nick helpt eerst via zijn keyboards nog mee aan een hypnotiserende en uitgesponnen versie van ‘Lucid Dreams’. Daarna pikt hij zijn gitaar weer op om eerst ‘Michael’ in te zetten en vervolgens de zaal nog meer uit zijn voegen te laten gaan met doorbraak single ‘Take Me Out’. ”Come dance with me…”, zingt Alex. Het lijkt een retorische vraag want andermaal schud Paradiso op zijn grondvesten. Bovendien heeft Alex ooit verteld dat het één van Franz’ missies is, om met hun muziek de meisjes aan het dansen te krijgen. Missie geslaagd. Nieuweling ‘Love Illumination’ is ondertussen gepromoveerd tot één van de afsluiters van de band en daar heeft niemand zijn bedenkingen bij. Tot slot staat het minder bekende ‘Outsiders’, afsluiter van tweede plaat You Could have It So Much Better, op de setlist. Toch is het vanavond één van de hoogtepunten dankzij het ensemble gedrum van de vier leden op één drumkit. Een daverend einde dat niet lijkt te kunnen worden overklast.

Uiteraard komen de Britten terug en starten met ‘Right Words’, die andere comeback single van hun meest recente album. De rammelende gitaren klinken even vertrouwd als het oude werk en de teksten zitten ook nu weer in het geheugen gegrift. Bijna denk je dat alle hits de revue zijn gepasseerd, maar dan klinkt ‘This Fire’ van het debuutalbum. Opnieuw weet de band richting een climax te werken zonder geforceerd over te komen. Het komt gewoon door het plezier van het spelen en de interactie met het publiek. ”This fire is out of control!” klinkt het door gans Paradiso. Alex maakt nog een laatste sprong en zet dan het toepasselijke Goodbye Lovers and Friends in. Een nummer om even mee af te koelen en afscheid te nemen. ”…but this realy is the end.”, zingt de frontman tot slot. Gelukkig hoeven de liefhebbers niet lang te wachten want 21 juni mag de Schotse band dag twee van Best Kept Secret tot een mooi einde brengen.