Stel je voor dat Eddie Vedder de frontman was van Racoon en hij had een perfect leventje gehad… Dan zou dit wel eens het resultaat hebben kunnen zijn.

Deze cd staat vol mooie rockballads, prima muziek om naar te luisteren op een zomeravond in de tuin met je liefje. Verwacht echter niet dat het ergens echt gaat rocken, of dat je in de stem van zanger Carlos grote pijn of vreugde gaat terughoren. Alles blijft daarvoor net iets te mooi binnen de lijntjes.  Dit is typisch zo’n plaat die je niet echt raakt omdat hij te perfectionistisch in elkaar lijkt te zijn gezet.

De nummers kabbelen voort als een bergbeekje zonder echte uitspattingen. Waar de bio van dit vierkoppige bandje uit omgeving Weert ons beloofd soms stevig te rocken blijven de nummers eigenlijk toch steken bij (te) subtiel.

Kortom, niets echt mis mee als het je ding is maar voor mij mist het de attitude die een topper moet hebben, the push just never comes to shove.