GBH kan gerekend worden tot de pioniers van de Britse punk en mag met recht samen genoemd worden met grootheden als The Exploited en Broken Bones. Zes jaar na ‘Cruel and Unusual’ komt GBH met hun inmiddels elfde album. De eerste vraag die rijst is, komen ze met iets nieuws op de proppen?

Het antwoord is simpel. GBH doet ook op deze plaat waar het goed in is. GBH staat bekend om de rauwe en simpele punksound. Niks mis mee. Maar verwacht op deze plaat geen verrassingen. Het viertal uit Birmingham heeft het hart veroverd van niemand minder dan Lars Frederiksen waarmee een platendeal met Hellcat Records al snel daarna binnen was.  Dit album is dan ook het eerste album dat bij hun nieuwe label is uitgebracht.  Het is een genot om de heren eens in een goed geproduceerde plaat hun gal te horen spuwen.

Het lijkt dan ook geen toeval dat de nieuwe plaat erg lijkt op de stijl waar Rancid mee om de hoek komt kijken. Of moet ik zeggen, Rancid lijkt op wat de heren al sinds jaar en dag doen? Belangrijkste is dat GBH wederom een goede punkplaat heeft afgeleverd. Ze laten horen dat ze in al die jaren niks aan kwaliteit hebben ingeboet. De band brengt ons terug naar 1982, het jaar waarin  ze met hun debuutalbum voor het eerst de boel op stelten zetten.  Deze plaat is oldskool punk ten voeten uit met een boodschap die er niet om liegt. Een eye-opener voor iedereen die denkt dat blink-182 punk is. En uiteraard ook voor echte punkliefhebbers. Maar die zullen deze release inmiddels al met open armen ontvangen hebben.