Ghost-MelioraDe duivel, Satan, Beëlzebub, Lucifer, kortom het beest met vele namen is onlosmakelijk verbonden met metal. De Zweedse hardrockers van Ghost, onder leiding van Papa Emeritus de Derde, hebben ondertussen twee albums uit vol devil worshipping. Opus Eponymous (2010) blijft een ijzersterk debuut maar de Satan prayers van opvolger Infestissumam (2013) blijken veel wisselvalliger. Desondanks weet de band dankzij sterke liveshows meer en meer fans bij elkaar te sprokkelen. Tijdens Pukkelpop 2012 is de opkomst nog vrij karig, terwijl een jaar later in Utrecht, met ex-Devil’s Bloodfrontman Selim Lemouchi als voorprogramma, de voormalige Tivoli Oudegracht aardig vol staat. Gedurende de metal maandag van Pinkpop 2014 zorgen de Nameless Ghouls en hun leider voor een dampende Brand Bier tent. Op pakjesavond staat Ghost opnieuw in Utrecht maar dan in Tivoli Vredeburg, waar ze het nieuwe album Meliora komen voorstellen. Menig metal liefhebber zal zijn verlanglijstje al klaar hebben.

Prachtig artwork siert het nieuwe album Meliora en klinkt in tegenstelling tot zijn voorganger als een geheel met acht krachtige meesterwerkjes. Geen fillers maar twee instrumentele tracks lijmen de boel aan elkaar. Centraal staat het fraaie nummer ‘He Is’. Eén van de oudste tracks van de band. Ontstaan in 2007, in het bijzijn van wijlen Selim Lemouchi, een goede vriend van de band. Hierdoor krijgt het gevoelige nummer een mooie extra betekenis mee. Akoestische gitaren bouwen op met een wat sinistere toon. Twin guitars gooien er vervolgens een oomph van jewelste tegenaan, het pianospel zwelt op en Papa toont de macht van zijn vocalen. ‘’He is the disobedience that holds us together!’’

Niet zo maar een ode aan satan, nee meer aan het kwaad in het dagelijkse leven waar de mens zich aan zondigt. Deus in absentia. Opener ‘Spirit’ begint met een huiveringwekkend introotje dat wordt opengebroken door immens drumwerk. Maar het orgel laat zich niet zo maar verdrukken en neemt samen met de gitaren het heft in handen, waarna de toetsen richting het einde los mogen gaan. De basgitaar laat al snel van zich horen in de groove van ‘From the Pinnacle to the Pit’. Wat een riffs, mijn god. Maar het zou Ghost niet zijn als er geen fijne twist aan vast zit. Daar zorgt andermaal het orgel voor, boven de groove uitstijgend, voordat de luisteraar opnieuw meegesleurd wordt richting de pit. ‘’It is a long way down.’’

De songs op Meliora zitten stuk voor stuk, goed in elkaar. Het eerste voorproefje van het nieuwe album, ‘Cirice’, maakte dat enkele maanden geleden al duidelijk. De opbouw met die cymbalen en dan de denderende, zware gitaren wordt afgewisseld met bijna smekende vocalen en rake piano tonen. ‘’I feel your prescence amongst us, you cannot hide in the darkness.’’ Gitaren en vooral de keyboard maken het slot bombastisch en laten nogal wat hysterie horen. ‘’I can feel the thunder, breaking in your heart.’’

Het instrumentale ‘Spöksonat’, met wat moeite maakt u er twee toepasselijke Nederlandse woorden van, geeft een minuutje ‘rust’ dankzij een onheilspellend melodietje. Het loopt mooi over in ‘He is’ dat Meliora op magistrale wijze naar de tweede, ruigere helft van het album loodst. ‘Mummy Dust’ laat direct van zich horen met een combo van gitaren en drums en de vervormde stem van Papa. Denk aan Jaz Coleman van Killing Joke. ‘’In god we trust’’, wil trouwens niet zeggen dat het over Onze Vader of Satan gaat. Het is een roep naar Mammon, de afgod voor rijkdom.

Uiteraard is er ook een song opgedragen aan de heerser van de onderwereld. ‘Majesty’. Het begint als het beste van Kansas met een samenspel van orgel, gitaren en drums. De opbouw zorgt voor een muzikale verheerlijking van Satan. ‘’Your infernal majesty.’’ We blijven nog even in de ‘Devil Church’. Oorspronkelijk als intro van ‘Cirice’, maar tot een prima intermezzo verwerkt, begeleidt een orgel de luisteraar richting de hoogmis, bestaande uit ‘Absolution’ en ‘Deus In Absentia’. De opbouw is voorbij, de laatste twee songs van het album blijven constant uitpakken.

Van scheurende gitaren tot hoopvol pianospel. ‘Cry for absolution.’ Een gitaarsolo neemt de leiding richting de laatste track van Meliora. De ‘Monstrance’ klok tikt en de wereld staat in de fik. ‘’You are here to stay and burn with me.’’ Een koor zingt over de afwezigheid van god en gitaarriffs gooien wat schwung door de tent. De perfecte soundtrack voor het einde van de wereld. Die hebben we gelukkig drie jaar geleden al overleefd dus kunnen we fijn blijven luisteren naar Ghost en ondanks mijn 33 jaar kijk ik enorm uit naar pakjesavond.

Wij hadden ook een fijne babbel met de leadgitarist van Ghost over, uiteraard, de nieuwe plaat, een derde Papa, mooiere maskers en het omgaan met de populariteit.